หัวใจที่ลอยค้างอยู่กลางอกของเถียนชิวสุ่ย ในที่สุดก็กลับลงไปอยู่ที่เดิม
อย่างน้อยทุกคนก็รอดชีวิตกันหมด
ตราบใดที่คนในครอบครัวยังอยู่กันครบถ้วน ชีวิตในวันสิ้นโลกก็ยังมีความหวัง
หิมะและลมด้านนอกยิ่งโหมกระหน่ำหนักขึ้น
อุณหภูมิที่ก้นหุบเขาต่ำกว่าด้านบนเสียอีก
“ไปกันเถอะ รีบกลับไปจัดการในรถกันก่อน”
เธอประคองเถียนเหล่าฮั่นที่ขาอ่อนแรง
ทุกคนในครอบครัวช่วยกันพยุง ก่อนจะก้าวเข้าไปในตู้โดยสารที่เอียงเทกระเท่เร่
ด้านในตู้โดยสารแทบไม่มีที่ให้ยืน
โต๊ะที่ใช้กินหม้อไฟก่อนหน้านี้พลิกคว่ำ ขาทั้งสี่ชี้ขึ้นฟ้า
น้ำซุปเนื้อสีแดงฉานหกเลอะพื้นไม้จนแข็งเป็นก้อนสีแดงแข็งโป๊ก
เศษชามกระเบื้องและตะเกียบหักกระจายเกลื่อน
เถียนเหล่าฮั่นเจ็บปวดใจจนกระทืบเท้าไม่หยุด
“โอ๊ย ทำบาปทำกรรมอะไรไว้กันนะ!”
“ข้าวขาวตั้งมากมายหกเกลื่อนพื้นหมดแล้ว!”
ชายชรานั่งยอง ๆ ทำท่าจะใช้มือโกยข้าวสกปรกบนพื้นขึ้นมา
เถียนชิวสุ่ยรีบดึงเขาขึ้นมา
เธอรู้ว่าคนรุ่นก่อนเห็นอาหารสำคัญยิ่งกว่าชีวิต
“พ่อ ข้าวที่สกปรกกวาดไปให้ไก่กินเถอะ เราไม่ขาดแคลนอาหารหรอก”
“ไปดูกันก่อนว่าเขตเก็บเสบียงแต่ละส่วนเสียหายแค่ไหน”
เธอพาพ่อแม่เดินกระโผลกกระเผลกไปทางตู้โดยสารด้านหลัง
ประตูเหล็กของเขตเพาะปลูกเป็นบานแรกที่เปิดออก
พอประตูเปิด
ภูตตัวน้อยสองตนอย่างยวี่หมี่กับยวี่สู่ก็นั่งคุดคู้อยู่ตรงมุมกำแพงอย่างน่าสงสาร
เนื้อตัวเปื้อนโคลนดำไปหมด
พอเห็นเถียนชิวสุ่ยเข้ามา ยวี่หมี่ก็ร้องไห้โฮ
“นายท่าน! ผักกาดขาวในแปลงโดนทับพังหมดแล้ว!”