“เยี่ยนหราน!”
เจ้าอี้เฉินเบิกตาจนแทบถลน!
“เถียนชิวสุ่ย ข้าจะฆ่าเจ้า!”
“นังคนเจ้าเล่ห์ไร้ยางอาย ถึงกับให้เจ้าตัวเล็กสองคนนั่นมาหลอกพวกเรา!”
เถียนชิวสุ่ยยิ้ม “เจ้าเล่ห์ไร้ยางอายงั้นหรือ ตกลงใครกันแน่ที่เจ้าเล่ห์ไร้ยางอาย? ใครกันที่คอยสะกดรอยตามพวกเราไม่เลิกรา หวังจะแย่งรถม้าของข้าไป?”
“ใครกันที่เอาแต่ด่าทอข้า หาว่าข้าแย่งสามีชาวบ้าน ทั้งที่ตัวเองเป็นชู้กับสามีข้า?”
“ใครกันที่ลักลอบคบชู้กับน้องสาวร่วมสาบานของตัวเอง...”
“พวกเจ้าสองคนเลวเข้ากระดูกดำ ยังกล้ามาพูดว่าข้าเจ้าเล่ห์อีกหรือ? หน้าหนาเสียจริง!”
พอได้ยินเช่นนี้ เจ้าอี้เฉินก็เดือดดาลจนเสียสติ! ถูกแทงใจดำเข้าเต็มเปา!
“ข้าจะฆ่าเจ้า!!”
เขาเร่งเร้าพลังพิเศษด้านความเร็วในร่างทันที
แต่เธอเคลื่อนไหวเร็วกว่ามาก!
เถียนชิวสุ่ยฉวยจังหวะวาดดาบกลับหลัง ฟันขวางออกไป
คมดาบปาดผ่านลำคอของเจ้าอี้เฉินในทันที
“ฉึก—”
หลอดลมถูกตัด เลือดจำนวนมากทะลักย้อนเข้าไปในปอด
เจ้าอี้เฉินใช้มือกุมลำคอที่เลือดพุ่งไม่หยุดแน่น ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ ก่อนทรุดเข่าลงตรงหน้าเธออย่างแรง
เธอมองร่างสองร่างที่นอนกระตุกอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วค่อย ๆ ยกดาบในมือขึ้น
เพื่อให้แน่ใจว่าคนทั้งสองตายสนิท ไม่มีโอกาสฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้อีก
เธอต้องลงมือซ้ำทันที
แต่ในตอนนั้นเอง
ใต้เท้าของเธอ ธารน้ำแข็งพลันส่งเสียงครืนครั่นทุ้มต่ำกึกก้อง
“ครืนโครม—!”
เสียงนี้ไม่เหมือนฟ้าร้องเลยสักนิด คล้ายเสียงคำรามอันน่าสะพรึงที่ดังมาจากส่วนลึกใต้พิภพมากกว่า