เสี่ยวจางซื่อตาเป็นประกาย ตบมือปังหนึ่งที
"ถูกต้อง! ความคิดแม่สามีนี้แยบยลนัก!"
"ตอนนี้เด็กผู้หญิงก็ขายได้ตั้งสองตำลึง!"
"ลูกสาวหกคนนั่น ก็เป็นสิบสองตำลึงเลยทีเดียว!"
น้องสามหลิวจงเว่ยพอได้ยินว่าเงินทอง ก็แทบจะน้ำลายไหล
"โอ้โห! สิบสองตำลึง! มากพอที่จะไปเล่นที่บ่อนใน town ได้หลายวันเลย!"
พี่ใหญ่หลิวจงกวงแสร้งไอสองทีอย่างเสแสร้ง
"สามเอ๋ย อย่าพูดเหลวไหล เงินนี้ต้องไว้ให้รองสองอ่านหนังสือสอบราชการ และเลี้ยงดูครอบครัวรองสอง"
เถ้าแก่หลิวพยักหน้าอย่างพอใจ
"วิธีนี้ข้าว่าได้"
"เลี้ยงไว้หนึ่งคนไว้ปรนนิบัติเมียรองสอง ที่เหลือขายเอาข้าวสาร ก็ถือว่าพวกเด็กไร้ค่าเหล่านี้ตอบแทนบุญคุณการให้กำเนิดของตระกูลหลิวเรา!"
ช่างไร้ยางอายเสียจริง!
ขายลูกที่เถียนชิวสุ่ยเอาชีวิตเข้าแลกคลอดออกมา เงินที่ได้ยังต้องเอาไปเลี้ยงพวกเนรคุณเหล่านี้!
ถึงขั้นจะนับว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณตระกูลหลิวอีก!
หลิวจงหมิงพอได้ยินว่าไม่ต้องแยกทาง แล้วยังมีเงินได้อีก ความรู้สึกผิดที่ถูกเจ้านหยานหรานเปิดโปงก่อนหน้านี้ก็สลายหายไปในพริบตา
เขารีบยืดหลังตรง วางท่าทรงศักดิ์ศรีสามี
"ชิวสุ่ย แม่ทำแบบนี้ก็เพื่อครอบครัวเรานี่นา!"
"รีบตอบตกลงซะ ขายลูกสาวหกคนที่เหลือเสีย เรื่องนี้ก็ถือว่าจบ"
"ต่อจากนี้ถ้าเจ้าอยู่ของเจ้าอย่างเรียบร้อย ข้าก็ยังจะให้ข้าวเจ้าทานอยู่ดี"
มองดูสัตว์ทั้งห้องที่สวมหนังคน เถียนชิวสุ่ยรู้สึกคลื่นไส้ในท้องเป็นพักๆ อยากอาเจียนออกมา
ชาติก่อน พวกนี้ฉวยตอนที่นางสลบไสลไป ขายลูกสาวทั้งหกไปอย่างลับๆ แล้วยังแสร้งทำเป็นเมตตา หลอกนางอยู่นานถึงสามปีเต็ม!
ชาตินี้ พวกนี้เห็นว่านางไม่ได้สลบ กลับโจ่งแจ้งถึงขั้นต่อหน้าเด็กแล้วยังจะชิงไปขายอีก!
"พวกแกไม่มีเยื่อใย พวกแกเฝ้าฝันเถอะ!"
เถียนชิวสุ่ยกัดฟันกรอด แต่ละคำราวกับเลือดที่ค่อยๆ ไหลออกมาจากซอกฟัน
"ใครกล้าแตะต้องลูกสาวข้าแม้เพียงนิด วันนี้ข้าเถียนชิวสุ่ยจะลากมันลงนรกไปด้วย!"
จางซื่อเห็นเถียนชิวสุ่ยกล้าปฏิเสธ ก็เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ
นางเดินตรงปรี่เข้าไป ชี้นิ้วไปที่จมูกของเถียนชิวสุ่ยแล้วด่าไม่ยั้ง
"อีเด็กเวร! ให้น้ำหน้าก็ไม่เอาหรือยังไง?"
"ข้าบอกแกไว้เลย วันนี้ลูกนอกคอกหกคนนี้ แกจะขายก็ต้องขาย ไม่ขายก็ต้องขาย!"
ลุงสองหลิวก็ช่วยพูดเสริมข้างๆ อย่างเย็นชา
"จงหมิง! ตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักดีชั่ว เจ้าก็ไม่ต้องเกรงใจมันอีก!"
"ความไม่กตัญญูมีสามประการ การไม่มีทายาทนับเป็นใหญ่!"
"เถียนชิวสุ่ยคลอดลูกสาวมาเป็นพรืดถึงเจ็ดคน ตัดขาดเชื้อสายของสาขาที่สองหลิว เจอข้อหาหนักทั้งเจ็ด!"
ลุงสามหลิวกระทุ้งไม้เท้าลงกับพื้นอย่างหนัก
"วันนี้ถ้าเจ้าไม่ยอมขายเด็กไร้ค่าเหล่านี้เอาเงินมา ก็ให้จงหมิงเขียนหนังสือหย่าให้เจ้าซะเดี๋ยวนี้!"
จางซื่อเอามือเท้าเอวอย่างอหังการ น้ำลายกระเซ็น
"ได้ยินไหม? ไม่ขายลูก วันนี้จะเขียนหนังสือหย่าให้!"
"ให้แกพาเด็กนอกคอกทั้งเจ็ดนี้ออกจากบ้านไป ขอทานอยู่ที่บ้านตระกูลที่ใกล้จะตายของแกนั่นแหละ!"
ทันใดนั้นเอง
เสียงคำรามดังกึกก้องราวกับเสือโคร่งกระโจนลงจากเขา ดังก้องมาจากนอกประตูรั้ว!
"ใครกล้าแตะต้องลูกสาวตระกูลเถียนแม้แต่เส้นขน วันนี้ตาผู้เฒ่าจะฟันมันให้ตาย!"
เถียนชิวสุ่ยตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อล้นขึ้นมาในเบ้าตาที่แห้งผาก!
เป็นพ่อ! แล้วก็แม่!
เห็นประตูไม้ถูกชนจนเปิดกระแทกเสียงดัง ร่างเล็กผอมแห้งก้าวเท้ายาวเข้ามา
คนที่มา ก็คือพ่อของเถียนชิวสุ่ย เถียนเหล่าฮั่น
เถียนเหล่าฮั่นตัวไม่สูง ผิวคล้ำดำเหมือนถ่านเพราะตากแดดตากลมมาทั้งปี
บนขอบตาขวาของเขา ยังมีรอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำเก่าแก่ติดอยู่
รอยฟกช้ำนั้นคือตอนที่เถียนเหล่าฮั่นหนุ่มๆ เพื่อปกป้องเถียนชิวสุ่ยที่ถูกคุณชายตระกูลรวยมารังแก เขาบุกเข้าไปสู้ตาย สุดท้ายกลับถูกพวกบ่าวของตระกูลนั้นกดลงกับพื้นแล้วทุบตีจนบาดเจ็บติดตัวมา
ปกติเถียนเหล่าฮั่นเป็นคนเงียบขรึม เหมือนคนใบ้ที่เตะสามทีก็ไม่ปริปาก
แต่ถ้าใครกล้ารังแกเถียนชิวสุ่ย คนใบ้แบบนี้จะกลายเป็นยมบาลที่กินคนได้ในทันที!
คนที่ตามหลังเถียนเหล่าฮั่นเข้ามา ก็คือเถียนแม่ที่หอบหายใจไม่ทัน
เถียนแม่รูปร่างค่อนข้างท้วม พุงและสะโพกดูกลมๆ ใหญ่ๆ
เถียนแม่อายุแค่สี่สิบต้นๆ แต่ผมกลับหงอกไปแล้วมากกว่าครึ่ง
ทั้งหมดก็เพราะลูกชายสองคนของเถียนแม่ตายจากไปตั้งแต่ยังเด็ก เถียนแม่ร้องไห้จนตาแทบมองไม่เห็น เศร้าจนผมหงอก
นิสัยของเถียนแม่ตรงข้ามกับเถียนเหล่าฮั่นโดยสิ้นเชิง นางเป็นที่รู้จักไปทั่วสารทิศว่าเป็นคนปากจัด
เพื่อประหยัดค่าเกวียนห้าอีแปะไว้ซื้อของบำรุงให้เถียนชิวสุ่ย สองตายายจึงเดินเท้าจากหมู่บ้านข้างเคียง ข้ามเขามาถึงสามชั่วยามเต็มๆ!
ต่อให้ฝ่าเท้าจะพองเป็นเลือด สองตายายก็ไม่เคยหยุดพักแม้ก้าวเดียว
ตอนนี้ ในมือของเถียนแม่ยังหิ้วตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่สองใบ
ตะกร้าซ้าย ใส่ไข่ไก่บ้านมาห้าสิบฟองเต็มๆ แล้วยังมีน้ำตาลทรายแดงอีกสามชั่งเต็ม
ตะกร้าขวา กลับมีหมูสามชั้นชิ้นใหญ่หนักสองชั่ง อ้วนจนมันเยิ้มวางอยู่!
ยิ่งไปกว่านั้น บนบ่าของเถียนเหล่าฮั่นยังมีไก่แก่เพิ่งฆ่าใหม่ๆ เลือดล้างสะอาดสามตัวผูกด้วยเชือกฟาง!
นี่คือของขวัญวันคลอดลูกที่สองตายายตระกูลเถียนขายข้าวของ จนหมดเนื้อหมดตัว สุดท้ายก็รวบรวมมาได้
สองตายายรีบร้อน เดินกันแทบไม่ทัน กลัวว่ามาช้าแล้วหลานสาวจะถูกทำร้าย
แต่พอสองตายายก้าวเข้าไปในห้องคลอด เห็นสภาพตรงหน้า สมองก็ราวกับถูกระเบิดตูมหนึ่ง!
เถียนชิวสุ่ยตัวเปื้อนเลือดขดตัวอยู่บนเตียงนอนที่พัง
ในอ้อมแขนของนาง อุ้มทารกที่ผอมบางราวกับลูกแมวไว้เจ็ดคนแน่น
ส่วนคนในตระกูลหลิวทั้งบ้าน กำลังชี้หน้าด่าเถียนชิวสุ่ยไม่ยั้ง บีบคั้นให้ขายเด็กทั้งหมด!
"โอ้ยพระเจ้า! พวกแกเป็นสัตว์เดรัจฉานทำอะไรกันอยู่!"
เถียนแม่กรีดร้องอย่างโหยหวน คว้าตะกร้าไม้ไผ่ในมือปาลงกับพื้นเสียงดัง
ไข่แตกไปสองสามฟอง น้ำตาลก็หกออกมา แต่เถียนแม่ไม่สนใจแล้ว
เถียนแม่เจ็บปวดจนหัวใจจะขาด ทะลวงเข้าไปที่หน้าเตียงอย่างบ้าคลั่ง กอดเถียนชิวสุ่ยที่ตัวสั่นเทิ้มไว้แน่น
"ชิวสุ่ยเอ๋ย! เนื้อหัวใจของแม่! แกคลอดลูกเสียเลือดขนาดนี้ พวกสัตว์นรกพวกนี้ยังจะบีบให้แกขายลูกอีก!"
"พวกตระกูลหลิวมันจะดูดเลือดแก กินชีวิตลูกฉัน!"
"อย่ากลัวนะ พ่อแม่มาแล้ว พ่อแม่จะจัดการให้แกเอง!"
เถียนเหล่าฮั่นจ้องเขม็งไปที่หลิวจงหมิงที่ยืนอยู่ข้างหน้า ไม่พูดพล่ามทำเพลง ยกกำปั้นที่เต็มไปด้วยรอยด้าน ฟาดตรงไปที่หน้าของหลิวจงหมิง!
"อีเด็กเวร! ไม่รู้จักปกป้องเมียตัวเองเลยหรือ!"
"ปัง!"
"โอ๊ย! จมูกฉัน!"
หลิวจงหมิงเอามือกุมหน้า เลือดไหลทะลักออกมาทันที
จางซื่อเห็นเข้า ก็ร้องกรี๊ดด้วยความเจ็บใจ "ฆ่ากันแล้ว! ตระกูลเถียนบ้านแตกพวกนี้ กล้าบุกมาฆ่าคนที่ตระกูลหลิว!"
พี่ใหญ่หลิวจงกวงและน้องสามหลิวจงเว่ยเห็นคนในครอบครัวถูกตี ก็รีบพับแขนเสื้อแล้วพุ่งเข้ามา
"เถียนเหล่าฮั่น! แกอย่าให้หน้าอย่าตา! ลูกสาวแกคลอดลูกสาวมาเป็นพรืดตั้งเจ็ดคน ผิดข้อหาหนักทั้งเจ็ด!" ลุงสองหลิวเอาไม้เท้ากระทุ้งพื้นอย่างแรง
"วันนี้ต้องหย่าเมีย! ให้ไก่ที่ไม่ออกไข่ตัวนี้กลับไปตระกูลเถียนของแกซะ!"
เถียนแม่หันขวับ ชี้หน้าด่าจางซื่อและพวกตระกูลหลิวเสียงดังลั่น
"ไปตายซะเถอะ!"
"หย่าเมีย?! ฉี่!"
"ลูกสาวฉันอุ้มท้องสิบเดือน ลุยผ่านประตูนรกมา ให้พวกแกตระกูลหลิวสืบสกุล อดทนกับความอยุติธรรมมามากมาย!"
"พวกแกทั้งบ้านหัวใจดำปีศาจ ไม่เพียงไม่เชิญหมอตำแยมาช่วยคลอดลูกให้ลูกสาวฉัน ยังจะขายหลานสาวฉันอีก!"
"ถ้าจะไปก็ต้องแยกทาง! ตระกูลหลิวบ้านผีสิงแบบนี้ ไม่คู่ควรกับลูกสาวฉัน!"
หลิวจงเว่ยหยิบจอบที่อยู่ข้างประตู หน้านิ่วคิ้วขมวดเดินเข้ามาใกล้
“แกแก่เฒ่า! แกด่าอีกคำลองดูสิ? เชื่อไหมว่าวันนี้ฉันจะจัดการสังขารแก่ๆ ของแกทั้งสองให้จบที่นี่!”
คนตระกูลหลิวเยอะกว่า เห็นท่าไม่ดีก็ล้อมเถียนเหล่าฮั่นและเถียนแม่ไว้เป็นวงกลม
เห็นได้ชัดว่าพวกหมาป่าหิวโหยเหล่านี้กำลังจะลงมือกับพ่อแม่ที่แก่ชรา
แววตาของเถียนชิวสุ่ยวาบประกายโหดเหี้ยม
ชาติก่อน ในรถม้าของนางไม่มีทั้งพ่อและแม่ เพราะในวันแรกที่หายนะมาเยือน พ่อกับแม่เป็นห่วงนาง เดินลัดเลาะมาทางตระกูลหลิว... ถูกฝูงซากศพเดินได้รุมกัดตาย! ไร้ซึ่งที่ฝัง!
ถ้าพ่อกับแม่ไม่รักนางมากขนาดนี้ ไม่เป็นห่วงนางขนาดนี้ คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นใช่ไหม? ก็จะได้อยู่รอดปลอดภัย!
ชาตินี้ นางต้องปกป้องคนที่รักนางให้ได้!
พวกเขาจะต้องมีชีวิตที่ดี ได้กินของดีๆ ใช้ของดีๆ
นางต้องออกจากตระกูลหลิวให้ได้ ให้ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลหลิวอีกต่อไป! ปล่อยให้ตระกูลหลิวหลังจากยุคหายนะ ไม่มีที่พึ่งพาอาศัย! ดูซิว่าพวกเขาจะใช้ชีวิตกันยังไง!
เถียนชิวสุ่ยกระชากผ้าห่มที่เปื้อนเลือดออก คว้ากรรไกรสนิมที่จางซื่อทำตกไว้หัวเตียงขึ้นมา
นางไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งนี้มาจากไหน ราวกับสายฟ้าสีเลือด พุ่งเข้าใส่หลิวจงหมิงที่เพิ่งลุกขึ้นจากพื้น!
"ทุกคนห้ามขยับ!"
เถียนชิวสุ่ยคำราม มือซ้ายกระชากผมของหลิวจงหมิงไว้แน่น แล้วดึงเขาถอยหลังอย่างแรง!
หลิวจงหมิงถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น เส้นเลือดที่คอปูดโปน
ส่วนมือขวาของเถียนชิวสุ่ย ถือกรรไกรที่คมและเป็นสนิม จ่อไปที่อวัยวะเพศของหลิวจงหมิงอย่างแม่นยำ!
คมกรรไกรแทงทะลุกางเกงหนาของหลิวจงหมิง สัมผัสกับเนื้อหนังที่บอบบางที่สุดของเขาโดยตรง!
ภายในห้องเงียบกริบราวกับความตาย!
คนตระกูลหลิวทั้งหมดหายใจเฮือกใหญ่!
กำปั้นและจอบที่ชูขึ้นกลางอากาศแข็งค้างอยู่กับที่
หลิวจงหมิงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ แม้แต่หายใจยังไม่กล้าแรง
"ชิวสุ่ย! เจ้า... เจ้าอย่าหุนหัน! มีอะไรค่อยพูดกันได้!" เสียงของหลิวจงหมิงสั่นเทาราวกับใบไม้ที่สั่นไหวในสายลม
เถียนชิวสุ่ยยกมุมปากยิ้มเย็นชา
ข้อมือของนางออกแรงเล็กน้อย เลือดสีแดงสดซึมออกมาตามคมกรรไกร!
"อ๊าาา—! เจ็บ! เจ็บ!" หลิวจงหมิงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด
แววตาเถียนชิวสุ่ยไร้ซึ่งอุณหภูมิใดๆ จ้องเขม็งไปที่ดวงตาของหลิวจงหมิง
"เมื่อกี้ไม่ใช่เรียกเสียงดังว่าจะหย่าเมียหรือไง?"
"เมื่อกี้ไม่ใช่จะตีพ่อแม่ฉันให้ตายหรือไง?"
"หลิวจงหมิง ฉันเถียนชิวสุ่ยวันนี้พูดไว้ตรงนี้เลย!"
"เดี๋ยวนี้ เขียนหนังสือแยกทางให้ฉัน!"
"ถ้ากล้าเขียนหนังสือหย่า หรือกล้าแตะต้องพ่อแม่ฉันแม้แต่เส้นผม ฉันจะทำให้ของดีของแกพังทันที!"