หากเป็นเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน เถียนเหล่าฮั่นคงถูกฟันจนตายไปนานแล้ว
แต่ตอนนี้!
เมื่อมีพลังพิเศษด้านพละกำลังระดับ 1 อยู่ในมือ เถียนเหล่าฮั่นรู้สึกว่าท่าทางของพวกนักเลงเชื่องช้าราวกับกำลังว่ายน้ำอยู่ในน้ำ
“ไสหัวไป!”
เถียนเหล่าฮั่นไม่ถอย กลับพุ่งสวนแสงคมดาบเข้าไปกลางวงล้อม
เขาไม่จำเป็นต้องใช้อาวุธเลยด้วยซ้ำ
สองมือปัดป้องซ้ายขวา
เขาตวัดฝ่ามือสวนกลับ ตบพวกนักเลงสองคนลอยขึ้นกลางอากาศ ฟันและเลือดกระเซ็นพรวดออกมา
ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป
ผู้คุ้มกันของสกุลจ้าวที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีสิบกว่าคน ต่างนอนร้องครวญครางกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น กระดูกหักเอ็นขาด ไม่มีใครลุกขึ้นยืนได้อีก
ดวงตาเถียนเหล่าฮั่นแดงก่ำ เขาก้าวยาว ๆ ไปหาเถียนแม่ ก่อนยื่นนิ้วหนาใหญ่สองนิ้วออกไปบีบเบา ๆ
เชือกป่านเส้นหนาที่มัดร่างเถียนแม่ไว้ก็ขาดผึงราวกับกิ่งไม้แห้ง
“ยายแก่ อย่ากลัวไปเลย ตาเฒ่าจะพาเจ้ากลับบ้าน!”
เถียนเหล่าฮั่นยกเถียนแม่ที่กำลังตกใจจนตัวแข็งพาดขึ้นบนแผ่นหลังกว้าง
เขาแบกเถียนแม่แล้วรีบหันหลังพุ่งไปทางประตูวัดร้าง
ทว่า
ประตูใหญ่ด้านนอกวัดร้างถูกลงกลอนด้วยไม้ท่อนหนาหนักแน่นเสียแล้ว
เถียนเหล่าฮั่นไม่แม้แต่จะหยุดชะงัก
เขาเบี่ยงไหล่ ก่อนพุ่งชนประตูไม้เนื้อแข็งหนาสองชุ่นอย่างแรง!
“ครืน!”
เศษไม้กระเด็นว่อน!
ประตูบานใหญ่หนักอึ้งทั้งบานถูกเถียนเหล่าฮั่นชนจนแตกกระจุย แผ่นไม้ที่หักกระเด็นไปไกล
เถียนเหล่าฮั่นแบกภรรยาเหยียบเศษไม้เต็มพื้น เพียงชั่วพริบตาก็หายลับเข้าไปในตรอกลึก