รุ่งเช้า
อากาศหนาวเหน็บจนแทบแข็ง ลมกับหิมะยังคงโหมกระหน่ำไม่หยุด
ทางตะวันออกของเมืองเสวียนสุ่ย
ซอมบี้กลายพันธุ์หลายร้อยตัวที่หิวโหยจนดวงตาเขียวเรือง กำลังทุบรั้วไม้ชั่วคราวอย่างบ้าคลั่ง
เหล่าผู้คุ้มกันสกุลจ้าวยืนตัวสั่นงันงกอยู่หลังรั้วเพราะความหนาว ไม่มีใครกล้าเข้าไปต่อสู้ประชิดตัว
“เปิดประตู! ปล่อยเทพสงครามของพวกเราออกไป!”
หัวหน้าหน่วยผู้คุ้มกันยืนอยู่บนที่สูง สั่งการด้วยสีหน้าเย้ยหยัน
หลิวจงหมิงถูกชายฉกรรจ์สองคนหิ้วออกมาจากด้านหลังอย่างไม่ปรานี
ในมือเขาถูกยัดดาบหักขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง
เมื่อเห็นฝูงซอมบี้เบียดเสียดกันแน่นขนัด น้ำลายสีเขียวไหลย้อย หลิวจงหมิงก็ขาสั่นพั่บ ๆ เป้ากางเกงพลันอุ่นชื้น เขาปัสสาวะราดอีกแล้ว
“ไม่... ข้าไม่ไป...”
“ข้าจะถูกกัดจนตาย! ข้าไม่ไปหรอก!”
หลิวจงหมิงทิ้งดาบเหล็กแล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
หัวหน้าหน่วยผู้คุ้มกันแค่นหัวเราะ ก่อนยกเท้าถีบแผ่นหลังของหลิวจงหมิงอย่างแรง
“ไปให้พ้น! ถ้าไม่ฆ่าซอมบี้ ตอนนี้ข้าจะจับเจ้าไปตุ๋นในครัวเสียเลย!”
“โครม!”
รั้วไม้ชั่วคราวถูกแง้มออกเป็นช่อง หลิวจงหมิงถูกถีบส่งออกไป กลิ้งตกลงบนพื้นหิมะ
รั้วปิดโครมลงด้านหลังในพริบตา
เหล่าซอมบี้กลายพันธุ์ที่ได้กลิ่นเลือดเนื้อสด ๆ ของคนเป็น
ราวกับหมาบ้าพบกระดูกชิ้นโต
พากันกรูเข้าใส่หลิวจงหมิงจนมืดฟ้ามัวดิน