“นายท่านจ้าว...”
“ท่านทำอะไรน่ะ? พรุ่งนี้ข้ายังไปล่อซอมบี้ได้ ยังทำงานไหวอยู่นะ...”
หลิวจงหมิงสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง น้ำตากับน้ำมูกเลอะเต็มหน้า
จ้าวจินฝูเดินไปหยุดหน้าโครงเหล็ก ก่อนแค่นหัวเราะแล้วตบพุงของหลิวจงหมิงเบา ๆ
“น้องชายเอ๋ย ไปคอยล่อซอมบี้มันเหนื่อยจะตาย”
“พี่ชายสงสารเจ้า เลยจะเปลี่ยนงานให้สบายขึ้นหน่อย”
“หิมะตกหนักขนาดนี้ คนในสกุลจ้าวตั้งหลายร้อยปากต่างก็รอข้าวกินกันทั้งนั้น”
“แม่สาวเถียนชิวสุ่ยคนนั้นสมควรตายก็จริง แต่ข้อเสนอที่นางพูดถึงเป็นความคิดที่ดีจริง ๆ”
“ร่างอมตะของเจ้าเอามาเป็นเสบียงเคลื่อนที่ก็เหมาะเหลือเกิน น่าเสียดายของจริง ๆ”
ถ้อยคำที่เถียนชิวสุ่ยพูดไว้บนแม่น้ำเยือกแข็งในวันนั้น ราวกับคำสาปจากปีศาจ บัดนี้ได้กลายเป็นจริงขึ้นมาอย่างชัดเจน!
“ไม่! ไม่!”
“เจ้ากินข้าไม่ได้นะ! ข้าเป็นคน! ข้ายังมีชีวิตอยู่!”
“กินคนต้องถูกสวรรค์ลงโทษ!”
จ้าวจินฝูหัวเราะลั่นพลางแหงนหน้ามองฟ้า
“สวรรค์ลงโทษงั้นหรือ?”
“วันสิ้นโลกนี่แหละคือโทษทัณฑ์ที่สวรรค์ประทานลงมา! เอาชีวิตรอดให้ได้ต่างหากคือเรื่องสำคัญ!”
“จับมันไว้!”
คืนนั้น สกุลจ้าวได้กินเนื้อ
คนตระกูลหลิวที่ถูกจัดให้อยู่ในห้องข้างก็ได้เนื้อมาแบ่งกินหม้อใหญ่
ส่วนในเรือนชั้นใน ณ ห้องพักที่อบอุ่นที่สุด
ตามคำสั่งของเจ้าอี้เฉิน จ้าวเยี่ยนหรานสวมชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่มปักลายซู นั่งเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มที่ปูด้วยหนังจิ้งจอกหนานุ่ม
ในห้องจุดถ่านสีเงินเอาไว้ อบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ
สาวใช้ยกโจ๊กข้าวฟ่างที่เคี่ยวจนข้นมาให้ชามหนึ่ง