จางเสี่ยวชุ่ยตกใจจนกรีดร้อง รีบกอดจานผัดกะหล่ำปลีบนโต๊ะไว้แน่น
“พวกท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะ! น้องสามีของข้าเป็นอมตะ!”
“ถ้ากล้าทำกับพวกเราแบบนี้ พอเขากลับมา พวกท่านไม่รอดแน่!”
พวกองครักษ์ได้ยินแล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะ ราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในโลก
“อมตะงั้นหรือ? ฮ่า ๆ ๆ!”
“น้องสามีไร้ประโยชน์ของพวกเจ้า ตอนนี้ถูกขังอยู่ในห้องคนใช้เหมือนหมาตัวหนึ่งแล้ว!”
“พรุ่งนี้ก็จะถูกไล่ไปเป็นกระสอบทรายให้ซอมบี้กัด!”
“อีกไม่กี่วันก็กลายเป็นเนื้อเน่า ๆ ในหม้อของพวกเราแล้ว!”
พ่อบ้านมองคนกลุ่มนี้ด้วยสีหน้าเหยียดหยาม ราวกับพวกเขาไม่รู้จักที่ตาย
“จะบอกความจริงให้ก็แล้วกัน น้องสามีของพวกเจ้าเทียบกับนิ้วก้อยของเถียนชิวสุ่ย ภรรยาที่ถูกหย่าของบ้านพวกเจ้ายังไม่ได้เลย!”
“เถียนชิวสุ่ยนั่งกินดีอยู่ดีในรถม้าควบคุมอุณหภูมิ ข้างในยังมีม้าที่วิเศษราวกับเทพเซียนด้วย!”
“หลิวจงหมิงไร้ประโยชน์ของพวกเจ้า แค่คนอื่นพูดประโยคเดียวก็ถูกหลอกจนกลายเป็นนักโทษแล้ว”
“ยังฝันอยากเป็นนายท่านอยู่อีกหรือ? ไสหัวออกไป!”
พ่อบ้านออกคำสั่ง เหล่าองครักษ์ก็ลงมือทันที
พวกเขาลากจางซื่อ หลิวจงกวง จางเสี่ยวชุ่ย และคนอื่น ๆ ที่ร้องไห้คร่ำครวญออกจากห้องอุ่น ๆ ราวกับกำลังโยนขยะ
แล้วโยนเข้าไปในเพิงเก็บฟืนที่หนาวเหน็บจนกระดูกแทบแข็ง ทั้งยังมีลมลอดเข้ามาทุกด้าน
บนพื้นเพิงไม่มีแม้แต่ฟางแห้งสักเส้น มีเพียงดินแข็งโป๊กเพราะถูกแช่แข็ง
ลมหนาวพัดลอดรอยแตกของกำแพงเข้ามา ทำให้คนตระกูลหลิวสั่นเทาไปทั้งตัวในพริบตา
จางซื่อเอามือปิดปากที่ลมพัดเข้าไม่หยุด แล้วทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างไม่อยากเชื่อ ทั้งตัวสั่นระริก