“ท่านพ่อ ท่านแม่! ลงมาช่วยกันหน่อยเถอะ!”
เถียนชิวสุ่ยเรียกสองผู้เฒ่าที่นั่งเหม่ออยู่บนกองเสบียง
“ตอนนี้เรามาจัดของดี ๆ ที่ช่วยรักษาชีวิตพวกนี้ให้เป็นหมวดหมู่กันเถอะ!”
“รู้ว่ามีอะไรอยู่บ้าง พอถึงเวลาหนีภัยจะได้ไม่ลนลาน!”
เถียนเหล่าฮั่นกับเถียนแม่ได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบไถลลงมาตามกองเสบียง
ทั้งสองมองเสบียงตรงหน้าที่ผ่านการคัดแยกมาแล้วรอบหนึ่ง แม้ปริมาณยังคงน่าตกตะลึง แต่ก็ไม่กองปะปนกันยุ่งเหยิงเหมือนก่อน
แววตาของทั้งคู่เปล่งประกายตื่นเต้นอย่างยิ่ง
สำหรับผู้เฒ่าที่เคยผ่านปีอดอยากมาแล้ว ไม่มีอะไรในโลกจะมีความสุขไปกว่าการนับเสบียงอีกแล้ว!
เถียนชิวสุ่ยค้นเจอพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกที่เก็บมาจากร้านของชำตรงมุมหนึ่ง
นางวางแผ่นไม้เรียบ ๆ ลงบนพื้นที่ว่างซึ่งเพิ่งจัดเตรียมไว้
“ท่านพ่อ แรงเยอะ ช่วยจัดข้าว แป้ง และน้ำมันแยกหมวดหมู่ให้เรียบร้อยนะเจ้าคะ”
“ท่านแม่ละเอียดรอบคอบ ช่วยนับผ้า เกลือ น้ำตาล แล้วก็ของใช้ประจำวันนะเจ้าคะ”
“ส่วนข้าจะจดรายการเอง!”
ครอบครัวทั้งสามคนเริ่มลงมือทำงานกันอย่างคึกคักทันที
เถียนเหล่าฮั่นถอดเสื้อตัวนอก เผยให้เห็นแขนกำยำ แล้วเริ่มยกกระสอบมาจัดแยกทีละใบ
ระหว่างยก เถียนเหล่าฮั่นก็ตะโกนบอกจำนวนอย่างตื่นเต้น จนเสียงสั่นระริก
“โอ้โห!”
“แป้งขาวเนื้อละเอียดนี่ กระสอบละ 100 ชั่ง!”
“มีตั้ง 100 กระสอบเลยกระมัง!”
ทางด้านเถียนแม่ก็อุทานไม่หยุดเช่นกัน
“ชิวสุ่ย! เกลือทะเลเม็ดหยาบนี่ใส่ถังไม้ใหญ่ไว้ตั้ง 50 ถังแน่ะ!”
ถังละ 100 ชั่ง รวมแล้วก็เป็นเกลือตั้ง 5,000 ชั่งเชียว!”
“ถ้าเอาไปไว้ข้างนอก ปริมาณแค่นี้ก็พอให้คนทั้งหมู่บ้านกินไปได้ทั้งชีวิตแล้ว!”
พู่กันในมือเถียนชิวสุ่ยตวัดไปมาบนกระดาษอย่างรวดเร็ว
รายการสิ่งของฉบับหนึ่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เถียนชิวสุ่ยมองกระดาษแผ่นนั้น ความมั่นใจก็ค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาในใจ
【รายการสิ่งของที่กักตุนไว้ชุดแรก】
ธัญพืชและอาหารหลัก:
ข้าวใหม่ชั้นดี 10,000 ชั่ง
แป้งขาวเนื้อละเอียด 10,000 ชั่ง
ข้าวสารเมล็ดยาวที่ยังมีเปลือก 8,000 ชั่ง
ข้าวเจ้าเปลือก 8,000 ชั่ง
ข้าวเหนียวเปลือก 5,000 ชั่ง