เถียนชิวสุ่ยมองพ่อแม่ที่กำลังวุ่นวายจัดการโน่นนี่
มองห้องนอนหรูหราขนาด 40 ตารางเมตรตรงหน้าซึ่งตกแต่งอย่างประณีต
ในที่สุดน้ำตาก็เอ่อคลอจนกลั้นไว้ไม่อยู่
ชาติที่แล้ว นางเกือบตายอยู่บ้านสามี
แต่ตอนนี้
พ่อแม่กลับยกทุกสิ่งที่ดีที่สุดในโลกมาไว้ตรงหน้านาง
“ท่านพ่อ ท่านแม่ เหนื่อยกันแย่เลยนะเจ้าคะ”
เถียนชิวสุ่ยเดินเข้าไปหา โอบไหล่มารดาไว้แน่น
“เด็กโง่ พูดอะไรอย่างนั้น พ่อกับแม่เหนื่อยตรงไหนกัน”
เถียนแม่เช็ดหยาดน้ำตาที่หางตา
“แค่ลูกอยู่ดีมีสุข พ่อกับแม่ทำอะไรก็เต็มใจทั้งนั้น”
โครงสร้างหลักของเขตอยู่อาศัยสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ส่วนพื้นที่ส่วนกลางด้านนอกก็จัดวางโต๊ะอาหาร เครื่องครัว และตู้เก็บของไว้แล้วเช่นกัน
แม้จะยังดูเรียบง่ายไปบ้าง
แต่ก็มีทุกอย่างพร้อมสำหรับเป็นที่หลบภัยชั้นยอดแล้ว
หลังจัดห้องเสร็จเรียบร้อย
เถียนแม่ก็ยังไม่ยอมหยุดพัก
นางถือกรรไกรกับเข็มด้าย นั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือ
แล้วเริ่มใช้ผ้าแพรเนื้อดีที่กวาดมาจากสกุลจ้าว เย็บเครื่องนอนชุดใหม่ให้เถียนชิวสุ่ย
“ผ้าดีขนาดนี้ เมื่อก่อนบ้านเราจะมีปัญญาใช้ที่ไหนกัน”
“เอามาทำปลอกผ้าห่มกับผ้าปูที่นอนตอนนี้ ทั้งนุ่มทั้งแนบตัว ไม่บาดผิวอ่อน ๆ ของเด็ก ๆ แน่นอน”
เถียนแม่ร้อยด้ายเข้ารูเข็ม มือไม้คล่องแคล่วว่องไว
ผ้าแพรสีแดงสดลายลูกหลานเต็มเรือน กับผ้าอวิ๋นจิ่นสีน้ำเงินอมเขียวลายดอกซ่อน
ไม่นานก็กลายเป็นผ้าห่มหนานุ่มหลายผืนในมือของเถียนแม่