นางเข้าใจขึ้นมาทันที
คนที่ฝ่าหิมะตกหนักมาตามรอยได้ในสภาพอากาศสุดขั้วเช่นนี้ นอกจากหมาบ้าจ้าวอี้เฉินที่มีพลังพิเศษด้านความเร็วแล้ว จะเป็นใครไปได้อีก?
ไม่ต้องเดาก็รู้ กลิ่นที่ทำให้ยวี่สู่รู้สึกเหมือนไข่เน่ากลิ่นนั้น ต้องเป็นกลิ่นชาจอมปลอมบนตัวเจ้าเยี่ยนหรานอย่างแน่นอน
“ยังไม่ยอมตัดใจอีกหรือ เหมือนแผ่นยาขี้ผึ้งหมาที่สลัดไม่หลุดจริง ๆ”
พอเถียนแม่ได้ยินคำนี้ก็วางตะเกียบลงอย่างตื่นตระหนก แล้วรีบอุ้มเจ้าตัวน้อยทั้งเจ็ดจากเปลมากอดไว้ “ลูกสาว แล้วเราจะทำยังไงดี? พลังพิเศษของผู้ชายคนนั้นเร็วผิดมนุษย์มนา เราควรรีบออกรถม้าหนีเลยไหม?”
“หนีหรือ? อยู่ในถิ่นของฉัน คนที่ควรหนีคือพวกเขาต่างหาก” นางหัวเราะเย็นชา
“ยวี่หมี่ ยวี่สู่ ปกติพวกเจ้าได้กินเนื้อไม่ใช่น้อย วันนี้ถึงคราวออกกำลังกันบ้างแล้ว”
ดวงตาของยวี่หมี่เป็นประกายวาบ ตบอกพลางรับปาก “นายท่านสั่งมาได้เลย! จะให้ไปบิดหัวพวกเขาลงมาเลย หรือหักขาแล้วลากกลับมาดี?”
“ไม่ต้องรีบร้อน ในเมื่อพวกเขาอยากแย่งรถม้าของฉันนัก ก็เล่นกับพวกเขาให้สนุกก่อนแล้วกัน”
นางหรี่ตาลงเล็กน้อย กระซิบสั่งยวี่หมี่อยู่ข้างหูสองสามประโยค รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเบิกบานขึ้นเรื่อย ๆ
ภูตน้อยทั้งสองสบตากันหลังฟังจบ แล้วก็หัวเราะเสียงประหลาดลั่นขึ้นมาทันที
ยวี่หมี่ถึงกับตื่นเต้นจนตีลังกาอยู่กับที่สองรอบ ก่อนจะจูงมือน้องสาวหมุนตัววิ่งไปทางประตูท้ายรถม้า
เมื่อผ่านเขตเพาะปลูก ยวี่หมี่ก็หยุดกะทันหัน แล้วเหลือบมองม้าเทพเพลิงชาดตี้ว่างที่กำลังนอนกรนอยู่ข้างใน