ยวี่สู่ที่ยืนเงียบมาตลอดข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาสองก้าวอย่างหวาด ๆ
เด็กหญิงตัวน้อยกะพริบดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำสองครั้ง แล้วชี้นิ้วเรียวไปยังเถาวัลย์ที่กำลังเลื้อยพันอย่างบ้าคลั่ง
เถาวัลย์ที่เดิมกำลังคลุ้มคลั่งพลันสงบลงทันที ปลายเถาค่อย ๆ ผลิดอกตูมออกมา
ได้ยินเสียงดังปุ๊เบา ๆ
ดอกบัวหิมะสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่งกลิ่นหอมประหลาดพลันเบ่งบานบนเถาวัลย์ กลีบดอกใสราวผลึก งดงามจนหาสิ่งใดเทียบมิได้
“ราชินีผู้เลอโฉม ดอกบัวหิมะภูเขาน้ำแข็งนี้ คู่ควรกับผู้สูงส่งบริสุทธิ์เช่นท่านเท่านั้น”
ยวี่สู่ประคองดอกบัวหิมะไว้ด้วยสองมือ แล้วค่อย ๆ ยื่นให้เจ้าเยี่ยนหรานอย่างระมัดระวัง
คำประจบไม่กี่ประโยคนี้ทำให้เจ้าเยี่ยนหรานเบิกบานใจจนแทบตัวอ่อนระทวย
นางยื่นมือออกไปอย่างลำพองใจ เด็ดดอกบัวหิมะมาปักไว้บนมวยผมที่ยุ่งเล็กน้อยของตน
“พวกเจ้าสองตัวประหลาดน้อยยังพอมีหัวคิดอยู่บ้าง! คุณหนูผู้นี้เป็นผู้สูงศักดิ์ที่ไม่เคยต้องเปื้อนมือกับงานบ้านงานเรือน ย่อมคู่ควรกับของกำนัลเช่นนี้!”
“พี่อี้เฉิน ดูสิ พวกเขาว่าง่ายแค่ไหน! มีภูตพฤกษาสองตนนี้คอยช่วย พวกเราก็ไม่ต้องกลัวกลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเถียนชิวสุ่ยแล้ว!”
เจ้าอี้เฉินลูบคาง หรี่ดวงตาเรียวยาว ในหัวเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็ว
“เถาวัลย์ของพวกเจ้ายาวได้แค่ไหน? พันธนาการของหนักที่เป็นโลหะได้หรือไม่?”
เมื่อเห็นว่าเหยื่อติดเบ็ดอย่างสมบูรณ์แล้ว ยวี่หมี่ก็แทบหัวเราะลั่นอยู่ในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับยิ่งแสดงความเคารพนอบน้อม จากนั้นก็เริ่มคุยโว