จ้าวจินฝูหันขวับ สายตาดุดันกวาดมองครอบครัวของหลิวจงหมิง
ฮูหยินใหญ่สกุลจ้าวก้าวออกมา มือกำแส้หนังติดหนามเส้นหนึ่งไว้แน่น
แต่ไม่ว่าเสบียงจะมีหรือไม่มีก็ช่าง
ฮูหยินใหญ่สกุลจ้าวรู้เพียงว่า คนสกุลหลิวที่อยู่ตรงหน้านี้กินอยู่ฟรี แถมยังยึดสถานที่ของสกุลจ้าวเอาไว้
“ในเมื่อมีเป้าหมายกันแล้ว ต่างคนต่างก็ไปทำงานของตัวเอง ส่วนพวกเจ้า...ก็อย่ามัวว่างอยู่เลย!”
ฮูหยินใหญ่สกุลจ้าวฟาดแส้ลงบนแผ่นหลังของหลิวจงหมิงอย่างแรง
“เพี๊ยะ!”
“โอ๊ย!”
หลิวจงหมิงร้องโหยหวน เสื้อฝ้ายบางบนแผ่นหลังถูกฟาดจนขาดทันที เนื้อหนังปริแตกเลือดไหล
“คนสกุลหลิว ลุกขึ้นไปทำงานให้หมด!”
ฮูหยินใหญ่สกุลจ้าวชี้ไปยังลานด้านหลังนอกโถงใหญ่ ซึ่งถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะ
“ไปทุบน้ำแข็งในบ่อที่ลานหลังบ้าน แล้วตักน้ำมา!”
“จากนั้นไปผ่าฟืนในโรงเก็บฟืน!”
“คืนนี้ถ้าไฟในเตาอั้งโล่ดับ คนแก่เด็กของสกุลหลิวก็ออกไปอยู่เป็นเพื่อนซอมบี้ในลานบ้านให้หมด!”
องครักษ์ไม่กี่คนที่เหลืออยู่ของสกุลจ้าวชักดาบเอวแวววาวออกมาทันที แล้วจ่อคอคนสกุลหลิวไว้
คนสกุลหลิวเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เสียที่ไหน?
จางซื่อตกใจจนปัสสาวะราด น้ำอุ่นไหลลงมาตามขากางเกง ก่อนจะแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งในอากาศที่หนาวติดลบหลายสิบองศา ผิวหนังบริเวณต้นขาของนางถูกน้ำแข็งแช่ติดกับกางเกงไปด้วย
“โอ๊ย ท่านแม่เจ้าประคุณเอ๊ย...เจ็บจะตายอยู่แล้ว...”
จางซื่อร้องโอดโอย พลางกลิ้งไปมาบนพื้น
ไม่มีใครเห็นใจจางซื่อ
จางเสี่ยวชุ่ย พี่สะใภ้ใหญ่สกุลหลิว ลุกขึ้นเป็นคนแรกเพื่อเอาชีวิตรอด