สีหน้าเถียนชิวสุ่ยพลันเย็นชา
เธอรีบปิดไฟในห้องโดยสาร เหลือไว้เพียงโคมกลางคืนสลัว ๆ ดวงหนึ่ง
รถม้าทั้งคันกลืนหายไปในความมืดทันที
คนทั้งครอบครัวกลั้นหายใจ
อาศัยแสงสะท้อนจากพื้นหิมะ
ท่ามกลางลมและหิมะ
เงาดำหนาทึบเป็นแถวปรากฏขึ้น
นั่นคือชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่หนีภัยมา
มีคนอยู่ถึง 50-60 คน
พวกเขาประคองกันและกัน เดินลุยหลุมหิมะที่ลึกถึงเอวอย่างทุลักทุเล
ทุกคนสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
พวกเขาเอากระสอบ ผ้าห่มเก่า ๆ หรือแม้แต่หญ้าแห้งเท่าที่หาได้ มาพันรอบตัวอย่างลวก ๆ
คนที่เดินนำหน้าเป็นชายชราอายุห้าสิบกว่า มือยันไม้เท้าไว้ ร่างสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ
“ท่านอาเจ็ด... ข้าไม่ไหวแล้ว... เดินต่อไม่ไหวแล้ว...”
เด็กหนุ่มผอมโซคนหนึ่งล้มลงบนพื้นหิมะ
เขาร้องไห้คร่ำครวญอย่างสิ้นหวัง แต่เสียงก็ถูกลมกลืนหายไปทันที
ชายชรารีบหันกลับมา ใช้มือทั้งสองข้างที่หนาวจนดำคล้ำดึงเด็กคนนั้นขึ้น
“เอ้อร์โก่วจื่อ! ลุกขึ้น! ห้ามหลับเด็ดขาด!”
“ถ้าหลับไปแล้ว จะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก!”
“คนทั้งหมู่บ้านอุตส่าห์หนีออกมาจากถิ่นที่กินคนได้แล้ว จะมาตายที่นี่ไม่ได้นะ!”
เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ดังขึ้นจากในฝูงชน
คนทั้งขบวนเดินต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ
ในตอนนั้นเอง
ชายชราพลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปข้างหน้าเขม็ง
ตรงเงามืดใต้หน้าผา
แม้จะไม่มีแสงไฟ
แต่ขนสีแดงฉานราวโลหิตทั่วร่างของตี้ว่างกลับสะดุดตาอย่างยิ่งในความมืด!