เถียนชิวสุ่ยล้วงตั๋วเงินปึกหนาออกมาจากอกเสื้อ พร้อมทองแท่งหนึ่งแท่ง
นางยื่นทั้งหมดให้ผู้ใหญ่บ้าน รวมกับเงินมัดจำที่ให้ไว้ก่อนหน้านี้
“เงินกับของครบถ้วน ไม่มีติดค้างกัน”
“ทองแท่งนี้เป็นค่าปิดปากสำหรับคนทั้งหมู่บ้าน”
แววตาของเถียนชิวสุ่ยพลันคมกริบราวคมดาบ จ้องดวงตาผู้ใหญ่บ้านเขม็ง
“ไปบอกชาวบ้านที่อยู่ใต้การดูแลของท่าน ใครกล้าเอาเรื่องที่วันนี้ข้ามาซื้อเนื้อไปพูดในเมืองแม้แต่คำเดียว...”
“หากข่าวรั่วไหลจนพวกศัตรูตามมาเจอ...”
“ข้ารับรองว่าคนทั้งหมู่บ้านหลี่เจียถุน ไม่ว่าจะเด็กหรือคนแก่ ไม่มีใครรอดสักคน!”
ผู้ใหญ่บ้านสะดุ้งโหยงเพราะแววตาอำมหิตนั้น รีบกอดทองแท่งไว้แนบอกแน่น
“ท่านวางใจได้เต็มร้อย! ถ้าใครกล้าพูดออกไปแม้แต่คำเดียว ข้าจะเอาจอบฟันมันด้วยมือตัวเอง!”
เถียนชิวสุ่ยให้ชาวบ้านขนเนื้อและไข่ทั้งหมด รวมถึงลูกสัตว์มีชีวิตหลายกระบุง ขึ้นเกวียนวัวสองเล่มที่ยืมมา
นางขับเกวียนด้วยตัวเอง เลี้ยวลดคดเคี้ยวไปยังป่ารกร้างแห่งหนึ่งบนเขาด้านหลังหมู่บ้านหลี่เจียถุน
เมื่อแน่ใจว่ารอบด้านไม่มีแม้แต่เงาคน นางก็พลันขยับความคิด
“เก็บ!”
พลังมิติอันแข็งแกร่งแผ่กระจายออกไปอย่างไร้รูปร่าง
สัตว์ปีกถอนขนแล้วหลายร้อยตัวที่กองสูงราวภูเขา ไข่สัตว์ปีกหลายพันฟอง และลูกสัตว์ที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว พลันกลายเป็นลำแสงหายวับไปจากที่เดิม
ทั้งหมดตกลงในเขตเก็บเสบียงอันร่มเย็นของรถม้าวิเศษอย่างมั่นคง
เนื้อขาวและไข่ชุดแรก ได้มาอย่างปลอดภัย!
แต่ถึงอย่างนั้น...
เถียนชิวสุ่ยยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว คิ้วยังคงขมวดแน่น