“โอ๊ย! น้องหลิว!”
“ไอ้พวกบ่าวไพร่ตาไม่มีแวว กล้าดียังไงมาทำกับเจ้าเช่นนี้!”
จ้าวจินฝูโวยวายพลางรีบวิ่งเข้าไปหา ก่อนจะย่อตัวลงแกะอวนที่พันร่างหลิวจงหมิงด้วยตัวเอง มือไม้พันกันไปหมด
ท่าทางปวดใจราวกับสูญเสียคนสำคัญ ดูจริงใจยิ่งกว่าตอนพ่อแท้ ๆ ตายเสียอีก
“ไอ้พวกสารเลว!”
“น้องหลิวเป็นยอดขุนพลพลังพิเศษร่างอมตะของข้า เป็นเสาหลักค้ำจุนสกุลจ้าวเชียวนะ!”
“ใครให้ความกล้าพวกเจ้ามามัดน้องหลิวไว้แบบนี้?!”
จ้าวจินฝูแกะอวนให้หลิวจงหมิงด้วยตัวเองไปพลาง หันกลับไปด่ากราดพวกองครักษ์ไปพลาง
พวกองครักษ์มองหน้ากันไปมา ต่างรู้แก่ใจดี
เจ้าจิ้งจอกเฒ่านี่เห็นชัด ๆ ว่ายังอยากใช้ประโยชน์จากคนคนนี้ เลยแสดงละครเล่นบทคนดีคนร้ายอยู่ตรงนี้
แต่ต่อหน้าผู้อื่น หัวหน้าองครักษ์ก็รีบคุกเข่าลงโขกศีรษะอย่างร่วมมือร่วมใจ
“นายท่านโปรดอภัย! นายท่านโปรดอภัยด้วยขอรับ!”
“ตอนนั้นสถานการณ์ฉุกเฉินจริง ๆ คุณชายหลิวก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พวกเรากลัวเขาวิ่งเตลิดไปถูกซอมบี้กิน จึงจำต้องใช้วิธีนี้เพื่อปกป้องเขาขอรับ!”
เมื่ออวนคลายออก
หลิวจงหมิงก็หอบหายใจเฮือกใหญ่
เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล
พอเห็นใบหน้าแก่ ๆ ที่แสดงความห่วงใยของจ้าวจินฝู ความกล้าที่เพิ่งหายวับไปเพราะความกลัวบนทุ่งน้ำแข็งก็พลันกลับคืนมา
หลิวจงหมิงจัดเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งให้เรียบร้อย ก่อนเชิดอกทำท่าลึกลับสูงส่ง