บรรยากาศบนโต๊ะอาหารคึกคักและอบอุ่น
เถียนเหล่าฮั่นยกจอกสุราขึ้นจิบอย่างเอร็ดอร่อย รสเหล้าขาวเผ็ดร้อนติดปลายลิ้น
ทันใดนั้น
มือที่กำลังตักข้าวของเถียนชิวสุ่ยก็ชะงักกึก
ตะเกียบที่คีบมะเขือยัดไส้ทอดชิ้นหนึ่งค้างอยู่กลางอากาศ
เถียนชิวสุ่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ท่านพ่อ ท่านแม่ อย่าส่งเสียง”
เถียนเหล่าฮั่นกับเถียนแม่รีบหุบปาก แล้วมองลูกสาวอย่างตื่นตระหนก
ภายในรถม้าพลันเงียบกริบ
เหลือเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของทารกในเปล
เถียนชิวสุ่ยวางตะเกียบแล้วลุกขึ้นยืน
ด้วยประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคมขึ้นอย่างยิ่งหลังจากเกิดใหม่ เถียนชิวสุ่ยเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ แยกแยะความเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อยที่ดังมาจากนอกรถม้า
มีบางอย่างกำลังเกาะอยู่ใต้ท้องรถม้า แล้วไต่ขึ้นมาตามตัวรถช้า ๆ!
“มีบางอย่างหมายตาพวกเราแล้ว”
เถียนชิวสุ่ยหัวเราะเย็นชา
แววตาไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความหงุดหงิดเดือดดาลและจิตสังหารที่ถูกขัดจังหวะมื้ออาหาร
ในวันสิ้นโลกนี้
สิ่งใดที่กล้าคิดหมายปองเสบียงและที่หลบภัยของนาง ล้วนต้องตาย!
“พวกท่านอยู่ในรถ ล็อกประตูให้แน่น ดูแลเด็ก ๆ ให้ดี หากข้าไม่เรียก ห้ามออกมาเด็ดขาด”
เถียนชิวสุ่ยกำชับบิดามารดา ก่อนชักดาบยาวพิเศษออกมา แล้วหันหลังเดินตรงไปยังประตูรถม้า
เถียนชิวสุ่ยเผชิญหน้ากับลมและหิมะ ก้าวลงจากรถม้าอย่างมั่นคง เท้าทั้งสองเหยียบลงบนถนนที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง
สิ่งมีชีวิตประหลาดตัวหนึ่งกำลังเกาะแน่นอยู่บนแผ่นเหล็กเรียบลื่นของรถม้า ราวกับตุ๊กแก
สัตว์ประหลาดตัวเตี้ย สูงเพียงราวหนึ่งเมตร
ขนยาวสีเขียวสดปกคลุมทั่วร่าง ดูคล้ายเชื้อรา
แขนขากำยำ กรงเล็บมีหนามย้อนงอกอยู่เต็มไปหมด จิกฝังลึกลงในสีเคลือบชั้นนอกของรถม้า