ที่ทางออกของป่าดึกดำบรรพ์ กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังก่อไฟต้มบะหมี่กลางแจ้ง มีคนสะพายปืนไรเฟิลจู่โจมเดินวนเวียนอยู่รอบๆ เพื่อระวังภัย
ต้นไม้กลายพันธุ์ที่อยู่ไม่ไกลกลับนิ่งสนิท ราวกับมองไม่เห็นพวกเขา
ชายสวมแว่นตาหน้าตาสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่ง ตักบะหมี่ชามหนึ่ง แล้วเดินถือเข้าไปในเต็นท์ด้านข้าง
"ศาสตราจารย์เป่ย ทานอะไรสักหน่อยเถอะ"
ชายที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะมีใบหน้าหล่อเหลาสุภาพ เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของบัณฑิต เขาประกอบปืนที่วางอยู่ข้างๆ อย่างคล่องแคล่ว
"อืม ขอบคุณ"
ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบกว่าคนหนึ่งก็ถือชามบะหมี่เดินเข้ามา แล้วนั่งลงข้างๆ เขา
"ฉางเจ๋อ เราปิดกั้นสถาบันวิจัยตามอำเภอใจแบบนี้ ถ้าเบื้องบนรู้เข้าจะให้เรารับผิดชอบยังไง?"
เป่ยฉางเจ๋อกลืนบะหมี่ในปากลง แล้วเงยหน้ามองอีกฝ่าย
"ศาสตราจารย์จาง ผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว สถานการณ์ตอนนี้ ทุกคนต่างก็หนีเอาตัวรอด ใครจะมีเวลามาสืบเรื่องพวกนี้?"
จางฮาวสำลักเล็กน้อย "แต่ถ้า..."
"ถ้าท่านกลัวจริงๆ ผมจะให้คนส่งท่านกลับไป"
"ไม่ไม่ ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่ว่าผลงานวิจัยสำคัญๆ มากมายอยู่ที่นั่น ถ้ามันตกไปอยู่ในมือคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมล่ะก็..."
"ผมก็เลยให้คนปิดกั้นสถาบันวิจัยไว้ และอีกอย่าง คนปกติก็ไม่คิดจะมาที่ที่เปลี่ยวขนาดนี้หรอก"
เขาไม่ได้พูดว่าของพวกนั้นถูกเขานำออกมาหมดแล้ว
จางฮาวรู้สึกเขินๆ จึงรีบกินบะหมี่ไปสองสามคำ
หลังกินบะหมี่เสร็จ ข้างนอกมีคนเข้ามาเก็บกวาด เป่ยฉางเจ๋อหยิบแผนที่ออกมาศึกษาอย่างละเอียด แล้วใช้ปากกาเขียนเส้นทางเส้นหนึ่งลงบนแผนที่