หลินหวานดึงสามีไปด้านหนึ่ง "ฉันไม่รู้มาก่อนว่านายคิดจะสร้างเขตปลอดภัย"
เป่ยหลินหน้ามืดลง ไอสองที "มันไม่ใช่เรื่องช้าอยู่แล้วไง พอกลับไป เขตปลอดภัยสร้างเสร็จ เสี่ยวอู่กับเสี่ยวลิ่วก็จะปลอดภัยขึ้น"
"เสี่ยวลิ่วก็มีที่ให้เล่นด้วย"
เป่ยหลินถูกเธอมองแบบนั้น ใจก็กระหึ่ม ไม่คิดว่าหลินหวานจะจู่ ๆ เขย่งปลายเท้าจับหน้าของเขาไว้ แล้วหอมแก้มทั้งสองข้าง
เสียงดังฟอด "สามีเก่งสุดเลย!"
เป่ยหลินหน้าซีดเป็นสีแดง
เป่ยอู่ไม่แสดงท่าทีอะไร เป่ยหยวนและเป่ยหยวนหน้านึงหวาดหวั่น นั่งอยู่ในสนาม กลัวว่าเป่ยหลินกับหลินหวานจะจากไปกระทันหัน
อีกคนเดินตามเป่ยอู่ไปติด ๆ
ก่อนวันออกเดินทางหนึ่งคืน หลินหวานคิดอยู่พักใหญ่แล้วพูด "เราโทรหาพี่ใหญ่หน่อยไหม?"
เป่ยหลินมองความคิดของเธอ "ที่รัก ไม่เป็นไร ถ้าเขาไม่ไปก็ไม่ไป อีกอย่างถ้าเราบังคับให้เขาออกจากที่นี่ กลับจะสร้างปัญหา"
"แต่..."
เป่ยหลินวางของลงไปปลอบภรรยา "ไม่เป็นไร เราจะหาผู้มีพลังธาตุไม้คนอื่นได้อีก เราต้องเชื่อเสี่ยวอู่ เขาจะดูแลน้องสาวได้ดี"
"อีกอย่างบ้านของคนที่สองกับคนที่สามก็ไม่ไกลมากนัก เราควรเชื่อพวกเขา"
หลินหวานกอดเอวของเขา "สามี ฉันกลัว... กลัวเสี่ยวอู่กับเสี่ยวลิ่วจะทนไม่ไหว..."
"ไม่หรอก เสี่ยวอู่กับเสี่ยวลิ่วน่ะเจ้าเล่ห์ทั้งคู่ เสี่ยวลิ่วยังเด็ก แต่เธอเข้าใจทุกอย่าง อย่าลืม เธอคือดาวนำโชคของบ้านเรา"