เป่ยเหนียนเหนียนกะพริบตาดำปี๋ๆ นั่งอยู่บนหัวมันไม่ได้ยินหรือไง?
แต่สุดท้ายก็ว่านอนสอนง่าย ให้องุ่นอุ้มตัวเองลงมา
องุ่นร่างยักษ์ค่อยๆ ย่อตัวลง พอเป่ยเหนียนเหนียนจะไถลตัวลงตามขนลื่นๆ ของมัน เป่ยฉางเฟิงก็เดินมาถึง
ยื่นมือเข้าไปอุ้มตัวเล็กๆ ออกมา
เป่ยเหนียนเหนียนยังทำหน้าบริสุทธิ์ "พี่ห้า พี่จะพูดว่าอะไร"
พออุ้มตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน เป่ยฉางเฟิงถึงจะวางใจ กัดฟันจ้องเป่ยเหนียนเหนียน แล้วพลิกตัวเธอไปอีกทาง
ยกมือตีที่ก้นเธอสองที พลางด่าพลางว่า "เด็กเวร! ใครให้ปีนไปนั่งสูงขนาดนั้น!"
"หนูรู้มั้ยว่ามันอันตรายแค่ไหน! ถ้าหกลงมาจะทำยังไง!"
เด็กเล็กเนื้อก็อ่อนบาง ยิ่งเป็นเป่ยเหนียนเหนียนที่ถูกตามใจมาทั้งชีวิตแบบนี้
โดนเป่ยฉางเฟิงตีเข้าไปก็ยังงงๆ ก่อนจะซุกขาสั้นๆ สองข้าดิ้นแล้วร้องไห้โฮ
"ว๊า! พี่ห้าเป็นคนเลว! พี่ตีก้นหนู! หนูจะให้พี่รองตีพี่!!"
แล้วเสริมพร้อมสะอื้น "ถอดกางเกงตี!"
เป่ยฉางเฟิงตีเสร็จก็ตั้งใจจะปลอบอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ก็พูดว่า "ยังจะให้พี่รองมาฟาดฉันอีกเหรอ? ฉันว่าถึงเวลานั้นมันจะฟาดเธอหรือฟาดฉันกันแน่!"
เขาพลิกข้อมือ อุ้มตัวเล็กๆ ให้อยู่กับที่ในอ้อมแขนอย่างดี เจ้าตัวเล็กร้องไห้จนแก้มเปียก ตาทั้งสองข้างเปียกชื้น สะอื้นเป็นระยะ สองมือเล็กๆ เช็ดน้ำตาเป็นระยะ
เป่ยเหนียนเหนียนร้องไห้พลางจ้องเขา "หนูจะไปฟ้องลุง ให้ลุงตีพี่! วิ่งแบกของสิบกิโลเมตร!"
พอได้ยินคำนี้ เป่ยฉางเฟิงก็แค้นใจอีกครั้ง เบาๆ ตบก้นเธอทีหนึ่ง