อือ~
สายน้ำเย็นเฉียบฉีดเข้าหน้าของหวังเสวี่ยลี่
"ผิดแล้ว ผิดแล้ว นายปล่อยน้ำทีละน้อยก่อน ให้ฉันล้างมือก่อน แล้วฉันจะใช้มือรองน้ำดื่ม!"
'อือ~'
สายน้ำเย็นไหลลงคอสู่ท้อง หวังเสวี่ยลี่รู้สึกสบายตัวไปทั้งร่าง
ฉีปินให้หมีฉีดน้ำเข้าปากเขาโดยตรง
เป่ยเหนียนชิงก็กระหายน้ำจนทนไม่ไหว ไม่สนใจอะไรแล้ว ให้ฉีดเข้าปากโดยตรงเช่นกัน
ตอนที่หมีน้อยสีน้ำตาลป้อนน้ำให้เธอ กระแสน้ำช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
สามคนแบกไม้เสียบปลาที่มีปลาเสียบอยู่เดินมาเป็นเวลาสองวัน เท้าถลอกไปหมด
หิวก็ย่างปลากิน กระหายก็ให้หมีน้อยสีน้ำตาลป้อนน้ำ
ในที่สุดเย็นวันนี้ พวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ที่นี่มีไร่นาอยู่ไม่น้อย พืชผลในไร่ก็เยอะพอสมควร
เห็นผักกาดขาวใหญ่ในไร่ หวังเสวี่ยลี่ตาเป็นประกาย "ผักกาดขาว! เรามีผักกาดขาวกินแล้ว!!"
นางตื่นเต้นจะเข้าไปถอนผัก ถูกเป่ยเหนียนชิงดึงไว้ นางหันไปหาท่อนไม้มาทิ่มผักกาดขาวต้นนั้น
ทันใดนั้นผักกาดขาวก็อ้าปากกว้างราวกับกะละมัง งับท่อนไม้นั้นเข้าปาก คำเดียวทำให้ท่อนไม้ขาดเป็นรอยเว้าไปหนึ่งรอย
เห็นภาพนั้น หวังเสวี่ยลี่สั่นสะท้านไปทั้งตัว "เธอ...เธอรู้ได้ยังไง?"
"พื้นมีร่องรอยเลือด"
หวังเสวี่ยลี่เพิ่งสังเกตเห็นว่า รอบ ๆ ผักกาดขาวมีรอยเลือดสีแดงคล้ำกระจายอยู่ไม่น้อย ถ้านางเดินเข้าไป ตอนนี้ที่โดนกัดคงเป็นตัวนาง
หมีน้อยสีน้ำตาลไม่รู้จักกลัว เดินเตาะแตะจะเข้าไปข้างหน้า มันก็อยากจะชิมบ้าง
ถูกเป่ยเหนียนชิงยกขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด "ชีวิตน้อย ๆ ของแกไม่อยากได้แล้วหรือไง? ตอนนี้แกอายุเท่าไหร่ ยังจะไปกินผักกาดขาวกลายพันธุ์อีก"