เป่ยฉางเฟิงตื่นเต้นจนหน้านวลไปหมด ฝั่งเถียนหยวนก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
พอก้าวออกมาก็เห็นเป่ยเหนียนเหนียนที่กำลังจะถูกต้นไม้กลายพันธุ์ล้อมรอบจนมิด ถึงกับหน้าซีดไปอีกครั้ง
เถียนหยวนเร่งพลังพิเศษ สั่งให้พวกพืชเหล่านั้นถอยห่างจากเป่ยเหนียนเหนียน บางต้นทนไม่ไหวก็หนีไป
แต่บางต้นก็ยังแข็งใจทนอยู่
เถียนหยวนวางมือลง สีหน้าแปลกประหลาด "พวกมัน...เหมือนจะชอบเหนียนเหนียนมาก..."
เป่ยฉางเฟิง: ??? เดี๋ยวนะ พวกมันเป็นพืช รู้จักคำว่าชอบด้วยหรือไง?!!
เขารีบวิ่งเข้าไป อุ้มน้องสาวขึ้นมาทันที จ้องเขม็งไปที่พวกต้นไม้เหล่านั้น มือใหญ่ประกบมือเล็ก ๆ ที่ยังปล่อยน้ำของเป่ยเหนียนเหนียนไว้
"หยุดฉีดน้ำกระจิดริดของเธอได้แล้ว!"
เป่ยเหนียนเหนียน: ??? อะไรนะ? พี่พูดว่าอะไร? พี่ห้าที่รักของหนู?
เป่ยเหนียนเหนียนตะโกนเสียงดัง "ไม่ใช่แค่กระจิดริดสักหน่อย!"
"ได้ ๆ ๆ!"
เป่ยเหนียนเหนียนมองไปที่เถากีวีต้นนั้น "พี่ห้า หนูอยากกินกีวี"
เป่ยฉางเฟิงเพิ่งจะพูดว่า จะไปหานกีวีที่ไหนให้เธอ ต้นเถาวัลย์ฝั่งตรงข้ามก็ออกดอกออกผลต่อหน้าต่อตาเขาทันที
ไม่ถึงนาที กีวีลูกโตชุ่มฉ่ำที่ปอกเปลือกแล้วสองลูกก็ถูกส่งมาตรงหน้าเป่ยเหนียนเหนียน
เป่ยเหนียนเหนียนเบิกตากว้างเป็นประกาย จ้องมองกีวีที่ชุ่มฉ่ำและส่งกลิ่นหอมฟุ้งตรงหน้า แล้วน้ำลายก็แทบไหล
ในขณะที่เป่ยฉางเฟิงยังตกใจไม่ทันตั้งตัว เป่ยเหนียนเหนียนก็โผล่หน้าเข้าไป งับคำโตทันที
มือเล็ก ๆ ยื่นไปรับด้วย