เป่ยฉางเฟิงพยักหน้า เห็นด้วย จึงรออยู่ครู่หนึ่ง เถียนหยวนลากรถเข้าไปในร้านยาริมถนน
เป่ยเหนียนเหนียนมองบาดแผลของเป่ยฉางเฟิงที่ยังซึมเลือดอยู่ รู้สึกใจหายเล็กน้อย จึงสะบัดเท้าน้อย ๆ
“พี่ห้า วางหนูลงเถอะ หนูรออยู่ตรงนี้ พี่ไปทำแผลก่อน”
เป่ยฉางเฟิงกัดฟันทนเจ็บ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็เผาหมดแล้ว”
เหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง สีหน้าเขาจึงมืดลง กระโดดหลบไปด้านข้างอย่างว่องไว มีดถังในมือหมุนควง แล้วแทงตรงลงไปใต้พื้น
เมื่อชักมีดถังออกมาก็มีน้ำเน่าเลอะติดมา เป่ยฉางเฟิงเหยียบเท้าลงไป ซอมบี้ตัวหนึ่งถูกพื้นดีดตัวขึ้นมา
เป่ยเหนียนเหนียนมองด้วยความประหลาดใจ “พี่ห้าเก่งจัง! พี่รู้ได้ยังไง?!”
เป่ยฉางเฟิงส่งเสียงหึ ๆ อย่างภูมิใจ “นั่นสิ พลังพิเศษของพี่ห้าเป็นสายดิน พอมันคลานเข้ามาใกล้ฉันก็รู้แล้ว”
เป่ยเหนียนเหนียนพูดยกยอไม่หยุด “พี่ห้าเก่งที่สุดเลย!!! พี่ห้าเป็นพี่ที่ดีที่สุดในโลกด้วย!!”
“อื้ม!” น้ำเสียงของเป่ยฉางเฟิงดังสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของหนุ่มน้อยเผยความเย่อหยิ่งออกมา
เถียนหยวนออกมา “ฉางเฟิง รีบไปทำแผลเถอะ ไม่งั้นจะมีซอมบี้ถูกกลิ่นเลือดดึงดูดเข้ามาอีก”
นางเดินเข้าไปส่งสัญญาณให้เป่ยฉางเฟิงปล่อยเป่ยเหนียนเหนียนลงมาเพื่อที่นางจะได้อุ้มแทน
เป่ยฉางเฟิงก็ไม่เกรงใจ ปล่อยเป่ยเหนียนเหนียนลงมาทันที ระหว่างนั้นโดนแผลเข้าจนเจ็บจนกัดฟัน
เถียนหยวนอยากอุ้มนาง พอจะอุ้มขึ้นมา เป่ยเหนียนเหนียนก็ดิ้นขาเล็ก ๆ ไม่หยุด “ไม่เอาไม่เอา ไม่อุ้ม อยากลงไปเดิน เดิน!”