ไป๋เฉินคำนวณในใจว่าโอกาสที่จะฆ่าเสือดำตัวนี้ได้มีมากแค่ไหน คำนวณไปคำนวณมา ก็พบว่ามันเป็นศูนย์
เขายังไม่ทันได้ยกปืนขึ้น ก็ถูกกัดตายเสียก่อนแล้ว
สายตาไล่ไปยังเด็กน้อยที่เขากำลังปกป้องไว้ข้างใต้ หากจับเด็กคนนั้นได้ ก็อาจจะมีโอกาสรอดชีวิต
เขาคำนวณระยะทางดูแล้ว ก็ยังเป็นทางตันอยู่ดี...
ทำไมมันถึงพบเขานะ!! เขากำลังล่องหนอยู่นะ!!
ดูท่าเครื่องมือนั้นต้องแก้ไขซะใหม่ ไม่งั้นถ้าเจอแบบนี้อีกครั้ง คงหนีไม่ทันแน่
ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากัน เป่ยเหนียนเหนียนก็ดึงถุงผ้าของตัวเอง มองเห็นว่าเสือดำไม่ยอมให้เธอผ่านไป เธอก็ไม่ได้ดื้อดึงจะไป
ลากถุงผ้าแล้วหันหลังเดินจากไป
เสือดำมองเธออย่างระแวดระวัง พอเป่ยเหนียนเหนียนจะเดินไปถึงสุดทางเดินของชั้นวางของ มันก็ค่อย ๆ ถอยหลังอย่างระมัดระวัง
ไป๋เฉินมองเงาร่างอ้วนกลมเล็ก ๆ นั้น เมื่อกี้เขาเห็นแล้ว เด็กคนนั้นตัวสะอาดเอี่ยม
ใบหน้าขาวผ่องแก้มมีเลือดฝาด ผมก็หวีเรียบร้อย ไม่เหมือนเด็กเร่ร่อนเลยสักนิด
กลับดูเหมือนถูกเลี้ยงดูมาด้วยความทะนุถนอม
ในยุคสิ้นโลกแบบนี้ ยังสามารถแต่งตัวให้เด็กสะอาดและน่ารักขนาดนี้ได้ เห็นได้ชัดว่าฐานะดีไม่เบา
พอพวกเธอเดินไปไกลแล้ว ไป๋เฉินก็ไม่กล้าอยู่ต่ออีก รีบคว้าเสบียงสี่ถุงใหญ่แล้วรีบออกไปทางประตูอื่นทันที
เป่ยฉางเฟิงหิ้วของเดินมาถึง ก็เห็นเป่ยเหนียนเหนียนกอดของไว้ในมือ ส่วนเสือโคร่งก็คาบถุงผ้าไว้ในปาก
เป่ยเหนียนเหนียนกอดถุงแป้งถั่วเขียวและถุงมะขามเปียกไว้ ส่วนเสือโคร่งก็วางของที่คาบไว้ลงมา