เป่ยเหนียนเหนียนพยักหน้ารัวเหมือนไก่จิกข้าว เธอไม่ได้ออกจากบ้านมานานมากแล้ว ก่อนหน้านี้คนในครอบครัวก็พาเธอออกไปเล่นเป็นครั้งคราว
ตอนนี้เป็นยุคสิ้นโลก ยิ่งไม่มีใครพาเธอออกไป
ดูออกว่าเป่ยฉางเฟิงไม่อยากพาเธอไป เธอจึงปีนขึ้นไปนั่งข้างๆ เขา สองมือน้อยๆ อ้วนๆ ไปดึงเสื้อนอนที่อกของเป่ยฉางเฟิงไปมา
เสียงเล็กๆ เหนียวหนืด "พี่ชาย พาเหนียนเหนียนไปเถอะนะ ได้ไหม~เหนียนเหนียนไม่ได้ออกจากบ้านมานานมากแล้ว..."
เป่ยฉางเฟิงจ้องเธอไม่พูดอะไร คอยดูว่าเธอจะทำได้ถึงขั้นไหนเพื่อที่จะได้ออกไป
เห็นไม่เป็นผล เป่ยเหนียนเหนียนก็เอาหัวโหม่งเข้าที่อกของเป่ยฉางเฟิงถูไถไปมา เหมือนลูกหมาเอาแต่ใจ
"พี่ชาย~พาเหนียนเหนียนไปเถอะนะ~ได้ไหม...เหนียนเหนียนจะเชื่อฟังมากๆ เลย"
"ให้ไปทางตะวันออก ฉันไม่มีทางไปทางเหนือ ให้เก็บหิน ฉันไม่มีทางวิ่งไล่จับไก่"
เป่ยฉางเฟิงอดไม่ได้หัวเราะออกมาปั๊บ ยกมือขึ้นลูบหัวเป่ยเหนียนเหนียนไปมาอย่างรวนเร
"แกพูดอะไรเนี่ย? แกอยู่บ้านเฉยๆ พี่กับพี่เถียนหยวนจะกลับมาไม่เกินบ่าย"
เป่ยเหนียนเหนียนขยับตัวลุกขึ้นนั่ง "พี่ไปกับพี่เถียนหยวน แล้วฉันล่ะทำยังไง?"
"มีองุ่นกับเค้กไง มีพวกมันอยู่ด้วย"
"แล้วถ้ามีคนร้ายมาล่ะทำยังไง?"
"พวกมันจะปกป้องแก คนร้ายเห็นพวกมันเข้าไป คงกลัวจนขี้แตกขี้ราดไปแล้ว ใครจะมาสนใจแก"
"แล้วถ้าฉันหิวล่ะทำยังไง? ถ้าถูกน้ำร้อนลวกทำยังไง? ถ้ามีหนอนไต่เข้าไปในเสื้อฉันล่ะทำยังไง?"