เป่ยฉางเฟิงเขย่าเธอเบา ๆ "เสี่ยวลิ่ว เสี่ยวลิ่ว ตื่นสิ!"
เป่ยเหนียนเหนียนส่งเสียงงอแงดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่ยอมร้องไห้ออกมา แค่น้ำตาไหลอาบแก้ม ทำให้คนมองอดรู้สึกเจ็บปวดใจไม่ได้
เขารีบไปหย่ายา พึมพำกับตัวเอง ห้ามเลือด ลดไข้ แอลกอฮอล์...
มือสั่นจนกล่องยาใบใหญ่ร่วงลงกับพื้นทั้งใบ
มองเห็นขวดแก้วใส่แอลกอฮอล์แตกเปี๊ยง เป่ยฉางเฟิงรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก จึงหันหลังออกจากห้องไป ยาที่เก็บกลับมาเมื่อวานยังวางอยู่ในห้องเก็บของชั้นหนึ่ง
เขาเทยาในกล่องออกมา เห็นแอลกอฮอล์กับสำลีพันก้าน ก็หยิบขึ้นมาวิ่งขึ้นบันไดไปทันที
เป่ยฉางเฟิงไม่เคยดูแลเด็กมาก่อน โดยเฉพาะเด็กที่กำลังเป็นไข้
ถึงแม้จะมีคนในบ้านไม่สบาย ก็ไปโรงพยาบาลโดยตรงหรือไม่ก็มีหมอประจำบ้าน
ราวกับกลัวว่าจะลืมขั้นตอน เขาพึมพำตลอดเวลา "ต้องแปะยาลดไข้ให้เสี่ยวลิ่วก่อน แล้วค่อยป้อนยาลดไข้ เช็ดตัวด้วยแอลกอฮอล์เพื่อลดไข้..."
เขาพึมพำซ้ำ ๆ ตอนแกะซองยาลดไข้ มือสั่นอย่างรุนแรง แทบจะแปะเบี้ยว
เห็นเป่ยเหนียนเหนียนทรมานจนครางงอแง เป่ยฉางเฟิงก็เปิดแอลกอฮอล์เช็ดบริเวณคอ รักแร้ และฝ่ามือให้เธอก่อน
จากนั้นก็เปิดยาลดไข้สำหรับเด็กเตรียมจะกรอกให้เธอ
เห็นเด็กทรมานจนครางงอแง เป่ยฉางเฟิงก็รู้สึกไม่ค่อยกล้าทำ
แต่คิดว่าถ้าไม่ลดไข้โดยเร็ว คนอาจจะไข้สูงจนเป็นอะไรไปได้ เป่ยฉางเฟิงจึงกัดฟันแง้มปากเธอ เตรียมกรอกยา
เขากรอกยาช้ามาก บางทีเป่ยเหนียนเหนียนอาจจะกระหายน้ำจากไข้ จึงกลืนลงคอทีละน้อย ๆ