เขามั่นใจว่าเป่ยเหนียนเหนียนรู้แน่นอน
เสียงเด็กน้อยใสแจ๋วเต็มไปด้วยความดีใจ "ก่อนหน้านี้ไง! ตอนที่พี่ยังไม่กลับ มันขยับได้แล้ว!"
แล้วมันยังเล่นกับเธอด้วย แต่ตอนนั้นกลัวว่าจะทำให้เถียนหยวนตกใจ เธอเลยให้จีจี้นิ่ง ๆ ไม่ให้ขยับ ไม่ให้ทำให้เถียนหยวนตกใจ
จากนั้นนิ้วน้อย ๆ อ้วน ๆ ก็ชี้ไปที่ต้นไม้ที่พันอยู่บนกำแพง "พวกมันก็ขยับได้ด้วย แล้วก็หาอะไรกินเองได้ด้วยนะ!"
"ก่อนหน้านี้มีกอริลลาตัวใหญ่จะเข้ามา โดนพวกมันกินไปแล้ว!"
เหมือนจะยืนยันคำพูดของเธอ เถาวัลย์บนกำแพงทั้งหมดก็ขยับเขยื้อนมีชีวิตชีวาขึ้นมา บางต้นก็โชว์การเบ่งบานภายในวินาทีเดียว
เสาวรสที่พันอยู่ข้างในก็ออกลูกเต็มต้นไปหมด
เป่ยเหนียนเหนียนใช้ใบหน้าที่ไร้เดียงสาที่สุดพูดสิ่งที่น่าขนลุกที่สุด
เป่ยฉางเฟิงตัวแข็งทื่อ ทั้งตัวราวกับจุ่มลงในน้ำแข็ง ฮืด ๆ มีไอเย็นออกมา
ดังนั้น...พืชที่ดูปกติขนาดนั้น ที่แท้ก็เป็นพืชกลายพันธุ์หมดเลย!!!
ตอนนี้เป่ยฉางเฟิงลืมคิดไปแล้วว่าจะสั่งสอนเด็กคนนี้
เป่ยเหนียนเหนียนช่วยใบหน้าอ้วน ๆ ของตัวเองออกจากมือเขา ปีนออกจากอ้อมกอด เลื่อนจากเข่าของเขาลงไปที่พื้น
เถาวัลย์นิรนามที่อยู่ตรงนั้นยังยื่นยาวเข้ามาช่วยพยุงก้นน้อย ๆ ของเธอทีหนึ่ง
หลังจากลงถึงพื้นอย่างปลอดภัย เป่ยเหนียนเหนียนก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณ "ขอบคุณ!"
เธอวางดอกไม้ลงบนโต๊ะ แล้ววิ่งแปะ ๆ ๆ ไปทางกำแพง จะไปเด็ดเสาวรส
ครั้งก่อนพี่สาวเถียนหยวนทำแอปเปิลผสมเสาวรสอร่อยมาก! เธออยากกินอีก!