ต้นไม้กลายพันธุ์สองข้างประตูต่างจ้องเขม็งพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ ตราบใดที่พวกมันกล้าบุกเข้ามาหรือทำร้ายเป่ยเหนียนเหนียน เจ้าแพนด้าแดงสองตัวนั่นก็จะกลายเป็นปุ๋ยให้พวกมันทันที
เมื่อเห็นแพนด้าแดงเดินเข้ามาใกล้ เป่ยเหนียนเหนียนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ทำไมตัวใหญ่ถึงมีสี แต่ตัวเล็กเหมือนลืมระบายสียังไงอย่างงั้น
สายตาของเธอถูกดึงดูดไปที่หางใหญ่ฟูฟ่องด้านหลังของแพนด้าแดงแม่ รวมถึงลวดลายสีส้มเข้มเป็นวงๆ
ดูแล้วน่าลูบมาก ถ้าได้กอดไว้ตอนนอนหลับล่ะก็...
เป่ยเหนียนเหนียนเม้มปากเล็กน้อย กดรอยยิ้มที่มุมปากไว้
เมื่อเห็นท่าทางอยากรู้อยากเห็นของเป่ยเหนียนเหนียน เจ้าแพนด้าแดงรู้ว่าการหางานประจำให้ลูกโทนของตัวเองสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง!
ท่ามกลางการล้อมรอบของต้นไม้กลายพันธุ์ที่จ้องเขม็ง เจ้าแพนด้าแดงหยุดลงในระยะหนึ่งก่อนถึงประตู
ส่งเสียงร้อง 'อี๊ง ๆ ๆ' ใส่เป่ยเหนียนเหนียน
เป่ยเหนียนเหนียนค่อยๆ เลื่อนสายตากลับไปที่ลูกแพนด้าตัวน้อย มันนอนอยู่บนพื้น สองตากลมๆ จ้องมองเป่ยเหนียนเหนียนอย่างอยากรู้อยากเห็น
เป่ยเหนียนเหนียนลงจากรถเด็กเล่น ย่อตัวลงหน้าประตู ยื่นมือเล็กๆ ไปสะกิดเจ้าลูกแพนด้าตัวสีตก
'อี๊ง~'
เธอมองไปที่แพนด้าแดงตัวใหญ่ที่ตัวใหญ่กว่าเดิมมาก "นายยอมทิ้งมันจริงเหรอ? มันคือลูกน้อยของนายนะ"
'อี๊ง...' ไม่อยากทิ้ง แต่ถ้ามันยังตามเจ้าแพนด้ามา มันจะอันตรายเกินไป...