แพนด้าแดงปุ๊กลงพื้นก็วิ่งตรงไปหาพ่อแม่ของมันทันที ทั้งสามตัวกอดกันขดเป็นก้อนด้วยความหวาดกลัว
สองตัวใหญ่ตัวเลือดอาบ มีรอยกัดตามตัว
‘ครืน~’
เป่ยฉางเฟิงขมวดคิ้ว หันไปมองเป่ยเหนียนเหนียนที่กำลังแอบย่องไปจะลูบหางใหญ่ของเจ้าพวกนั้น
“มันพูดว่าอะไร?”
แพนด้าแดงรู้ทันทีว่ามันจะทำอะไร ก็ยื่นหางฟูฟ่องนุ่มนิ่มของตัวเองไปให้เป่ยเหนียนเหนียนอย่างไม่หวง เพื่อจะได้เอาใจ
เป่ยเหนียนเหนียนลูบหางใหญ่ในมือด้วยความพอใจ “มันบอกว่าใส่ของได้เยอะมาก”
นุ่ม ๆ ลื่น ๆ~
รอบ ๆ มีสัตว์มากมายเริ่มมารวมตัวกัน มองพวกมันด้วยความอยากรู้ แต่ไม่มีตัวไหนกล้าเข้าไปใกล้
เป่ยฉางเฟิงขมวดคิ้ว สัตว์เยอะขนาดนี้ ถ้าจะกรูกันเข้ามาทีเดียวก็คงเละ
“พวกเธอยอมตามฉันไปไหม? ข้างหลังช่วยฉันขนของ”
สองตัวใหญ่ตื่นเต้น ส่งเสียงครืน ๆ อยู่หลายครั้ง
เป่ยฉางเฟิงหันไปมองเป่ยเหนียนเหนียนอีกครั้ง
“มันบอกว่าตกลง แต่ห้ามให้องุ่นกับเค้กกินพวกมัน”
“เรื่องนี้ฉันทำอะไรไม่ได้ เจ้าสองตัวนั้นฟังแต่เสี่ยวลิ่ว” เป่ยฉางเฟิงชี้ไปที่เป่ยเหนียนเหนียนที่นั่งลูบหางเพลินอยู่ข้าง ๆ
ดวงตากลมโตหกดวงพร้อมใจกันจ้องไปที่เป่ยเหนียนเหนียน
เป่ยเหนียนเหนียนลูบหางใหญ่ พูดอะไรก็ยอม “พวกมันจะไม่กินเธอหรอก พวกมันเป็นสัตว์ที่ดี!”
ครอบครัวแพนด้าแดง: ...เมื่อก่อนเจ้าเสือดำสองตัวนั้นดุร้ายแค่ไหน พวกมันเห็นกับตาตัวเอง
ครอบครัวนี้ก็เลยเดินตามเข้าไปข้างใน พอปิดประตูใหญ่ สัตว์ที่อยู่ข้างนอกก็แห่กันไปมุงดูอย่างอยากรู้อยากเห็น