แพนด้าแดงไม่คิดว่าเธอจะชอบมันขนาดนั้น ทั้งยังเป็นลูกสัตว์ที่น่ารักมาก เพิ่งจะหยิบออกมา ก็ถูกเป่ยฉางเฟิงจิ้มหูทันที
"ห้ามให้มันกินอะไรตามอำเภอใจเด็ดขาด จะป่วยได้ ได้ยินไหม?"
อุ้งเท้าของแพนด้าแดงแข็งทื่อ มันทำผิดแล้ว!!! จะถูกไล่ออกไปไหมเนี่ย?
เถียนหยวนตบมือเดินเข้ามา พอเห็นเจ้าแพนด้าแดงกอดหน่อไม้ไว้แน่นก็อุทาน "โอ้ย! หน่อไม้นี่นา ของดีแท้ๆ เลย"
เป่ยฉางเฟิงมองเธอด้วยสีหน้าไม่เชื่อ ของดี???
เถียนหยวนรู้ดีว่าเขาคุณชายใหญ่แบบนี้ จะไปรู้จักของแบบนี้ได้ยังไง เธอจึงเดาะหน่อไม้ที่อยู่อีกด้านหนึ่งของมือเป่ยฉางเฟิงออกมาชิ้นเล็กๆ แล้วกินเข้าปาก
หวานนิดๆ กรุบกรอบดี
"นี่คือหน่อไม้ผลไม้ เรียกว่าหน่อไม้หวานก็ได้ กินสดๆ ก็ได้ เอาไปต้มซุปก็ดี ต้มซุปแล้วอร่อยมาก"
"กินได้จริงเหรอ?"
เถียนหยวนพยักหน้า
พอได้คำตอบที่แน่ชัด เป่ยฉางเฟิงก็ทำหน้านิ่งๆ แล้วจิ้มจมูกเป่ยเหนียนเหนียนเบาๆ "งั้นก็ห้ามกินสดเด็ดขาด ตอนนี้หนูยังเล็ก ภูมิคุ้มกันยังไม่แข็งแรง"
"ได้ยินไหม?"
เป่ยเหนียนเหนียนพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก
เถียนหยวนออกมาช่วยไกล่เกลี่ย "เอาล่ะๆ ต่อไปเหนียนเหนียนของเราจะไม่กินอะไรตามอำเภอใจแล้วใช่ไหม?"
"ปลูกผักเสร็จแล้ว ให้พวกมันโตกันดีไหม?"
สีหน้าของเป่ยเหนียนเหนียนถึงจะมีรอยยิ้ม
เถียนหยวนมีพลังธาตุไม้ ตั้งแต่เธอเร่งการเจริญเติบโตของพืชได้ ผักก็ควรจะทำได้เหมือนกัน
ต้นกล้าที่ตอนแรกเหี่ยวเฉาอยู่ในดิน ค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ ตามพลังธาตุไม้ที่เธอป้อนเข้าไป ใบเขียวขจีแผ่กางออก