ไป
ติงเยี่ยนรู้ตัวแล้วว่าถ้าไม่รีบไป ตอนนี้เขาคงไปไหนไม่ได้อีกแล้ว
แสงสีขาวพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า
เสียงร้องไห้ของผู้คนนับล้านดังไล่ตามแสงขาวเข้ามา ราวกับจะฉุดติงเยี่ยนเอาไว้
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็ยืนอยู่บนแท่นหินหน้าถ้ำพำนักของตัวเองแล้ว
แท่นหินที่คุ้นเคย เสียงสายน้ำที่คุ้นเคย ท้องฟ้าเหนือศีรษะที่คุ้นเคย
ติงเยี่ยนใช้มือยันเข่า หอบหายใจเฮือกใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ความน่าสะพรึงกลัวของพุทธะประหลาดกดดันจนติงเยี่ยนแทบหายใจไม่ออก
ลูกตัวน้อยสองตัวในคอเสื้อยังคงสั่นไม่หยุด
“ไม่เป็นไรแล้ว”
เขาพูดสามคำนั้นด้วยเสียงแหบพร่า
กลับมาแล้ว
หลังสิ้นเสียงไปเพียงสามลมหายใจ—
สายลมก็หยุดลง
เสียงสายน้ำจากก้นผายังคงดังอยู่ แต่สายลมจากแม่น้ำที่วนรอบแท่นหินมาตลอดกลับหายวับไป
ติงเยี่ยนยืดตัวขึ้น เงยหน้ามอง
ทันทีที่เงยหน้า ร่างทั้งร่างของเขาก็แข็งค้างอยู่กับที่
บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยเส้นสีดำ
เส้นหนึ่งทับเส้นหนึ่ง สายหนึ่งพาดทับอีกสาย ทั้งแนวนอน แนวตั้ง และแนวเฉียง เย็บท้องฟ้าทั้งผืนจนแน่นขนัด
เส้นเหล่านั้นบางเฉียบราวกับเส้นผม แต่กลับมองเห็นได้อย่างชัดเจนทุกเส้น
เบื้องหลังเส้นสีดำ ดวงอาทิตย์ยังลอยอยู่กลางฟ้า ทว่าแสงกลับหม่นลง
แสงแดดสลัวมัวหมองสาดลงมา ไม่อบอุ่น ไม่สว่าง ราวกับถูกกั้นไว้ด้วยกระจกสกปรก
แล้วทันใดนั้น—
ขอบดวงอาทิตย์ก็แหว่งไปส่วนหนึ่ง
วงกลมสีดำสนิทแนบชิดดวงอาทิตย์ ค่อย ๆ แทะกินมันทีละคำ
สุนัขสวรรค์กลืนตะวัน
ขณะที่สี่คำนี้ผุดขึ้นในหัวติงเยี่ยน แสงสุดท้ายก็ถูกกลืนหายไป