ชั่วพริบตาถัดมา——
เงาร่างทั้งสี่ภายในวิหาร พลันหายวับไปจากจุดเดิมพร้อมกัน
หลวงจีนชรา นักพรตคูหรง พระอาจารย์ฝานเทียน และชายชุดคลุมดำ
ไม่มีคำอำลา ไม่มีคำสั่งเสีย ไม่เหลือแม้แต่กลิ่นอายจาง ๆ
เพียงพริบตาเดียว ภายในมหาวิหารก็เหลือแค่ติงเยี่ยนกับเจ้าตัวเล็กสองตัวบนบ่า
ติงเยี่ยนไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว
ยกมือขึ้น ส่งข้อความออกไป
【ออกจากแดนมรรค เดี๋ยวนี้!】
ข้อความถูกส่งไปยังห้องพักในเรือนชั้นใน
คำตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
มีเพียงคำเดียว
【ได้】
ไม่มีคำถามว่าเพราะอะไร
ทันใดนั้น แสงสีฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นจากทิศทางเรือนชั้นใน ก่อนจะหายวับไปในพริบตา
มู่มู่ถอนตัวออกจากเกมแล้ว
ติงเยี่ยนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ หันหลังแล้วก้าวออกจากมหาวิหารทีละก้าว
โลกภายนอกวิหารเปลี่ยนไปจนไม่เหลือเค้าเดิม
ท้องฟ้าทั่วทั้งแดนมรรคถูกเมฆดำบดบังจนมิด ชั้นเมฆต่ำจนน่าหวาดหวั่น ทับซ้อนกันกดลงเหนือยอดเขา ดำจนติดม่วง ม่วงจนหม่นคล้ำ
หิมะหยุดตกตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ลมก็หยุดพัด กระดิ่งทองแดงตรงชายคาห้อยนิ่งไร้เสียง
ทั่วฟ้าดินเงียบสงัดผิดปกติ
เงียบราวกับผิวน้ำก่อนพายุโหมกระหน่ำ
ชีไฉ่บนไหล่ซ้ายหุบปีกแนบลำตัว ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ส่วนเปลวไฟบนไหล่ขวาก็หดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ หมอบอยู่ข้างลำคอของเขา ประกายไฟสีทองสองจุดยังหม่นลงไปหลายส่วน
เจ้าตัวเล็กทั้งสองสัมผัสได้ถึงบางอย่าง
“วันนี้ก็มาถึงจนได้”
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย
ติงเยี่ยนหันไปมอง