มุมหนึ่งของทวีป
ทุ่งร้างที่ถูกแผนที่ทุกฉบับลืมเลือน ผืนทรายสีเทาหม่นทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า
ใจกลางทุ่งร้างมีสิ่งปลูกสร้างตั้งตระหง่านอยู่แห่งหนึ่ง
มันมีรูปร่างเป็นทรงกระบอก สีเทาขาวทั้งแท่ง หยั่งรากจากพื้นดินพุ่งตรงขึ้นไปทะลุเส้นสีดำบนฟากฟ้า สูงจนมองไม่เห็นยอด หนาใหญ่ราวกับภูเขาที่ถูกตัดแต่งจนกลม
เมื่อมองจากไกล มันดูคล้ายเสาค้ำฟ้า
แต่บนพื้นผิวกลับไม่มีรอยต่อแม้แต่น้อย ไม่มีตะปูสักตัว ราวกับเป็นหินก้อนเดียวกันทั้งแท่ง
ภายใต้เปลือกอันใหญ่โต ด้านในกลับว่างเปล่า ไม่มีวิหาร ไม่มีแท่น ไม่มีคาน แม้แต่อิฐสักก้อนก็ยังกลวงโบ๋
ลมพัดกรูเข้าไปจากด้านหนึ่ง แล้วทะลุออกไปอีกด้านอย่างไร้อุปสรรค
ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง
สถานที่ที่ไม่มีอะไรอยู่เลยเช่นนี้ กลับมีเสียงดังออกมา
เสียงหัวเราะ
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่ดังไม่เบา ฟังไม่ออกว่าเป็นเสียงชายหรือหญิง แก่หรือเด็ก ผนังกลวงของเสาสะท้อนเสียงหัวเราะเหล่านั้นซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ กระจายออกไปทั่วทุ่งร้าง
“ผีสวรรค์”
“ฉันกำลังรอคุณอยู่”
บนทุ่งร้างไม่มีสิ่งมีชีวิตแม้แต่ตัวเดียว
......
วันที่ดวงอาทิตย์ถูกกลืนกิน ทั่วทั้งทวีปหมอกก็ปั่นป่วน
ไกลออกไป เหล่าตัวตนเก่าแก่ที่ปกติไม่ยอมก้าวออกจากสำนักแม้แต่ก้าวเดียว ต่างพากันออกจากการเก็บตัวทีละคน
พวกเขาเงยหน้ามองฟ้า
เพียงมองแวบเดียวก็เข้าใจทุกอย่าง
มหันตภัย
มหันตภัยที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังจะมาเยือน