บนไหล่เขา สุดท้ายเหลือเพียงฉินเหยากับติงเยี่ยนสองคน
ฉินเหยามองเขา แล้วมองแอ่งน้ำอีกครั้ง ก่อนจะไม่พูดอะไรต่อ เธอยกข้อมือขึ้นแล้วออกจากเกม
บนไหล่เขาอันกว้างใหญ่ เหลือติงเยี่ยนเพียงคนเดียว
เขาก้มมองกระเป๋าสัมภาระ ภายในอัดแน่นไปด้วยสมุนไพร แต่ละต้นล้วนเป็นของชั้นดี เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง
ยกข้อมือขึ้น แล้วออกจากเกม
แสงสีฟ้าวาบขึ้นบนหน้าปัด ก่อนตัวอักษรแถวหนึ่งจะปรากฏขึ้น
【บันทึกพิกัดหรือไม่? พิกัดคงเหลือ: 2/3】
ติงเยี่ยนหันกลับไปมองแอ่งน้ำ แล้วกดปุ่มยกเลิก
หญ้าจือหลินในแอ่งน้ำเก็บได้หมดแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไรให้รีดเค้นอีกแม้แต่น้อย ไม่คุ้มจะเสียช่องพิกัดไป
เมื่อแสงสีฟ้าสุดท้ายเลือนหาย บนไหล่เขาที่เงียบสงัดอยู่ครู่หนึ่งก็มีร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
เคราขาว เสื้อคลุมขาว มือถือไม้เท้า เป็นพ่อมดคนนั้นนั่นเอง
บนไหล่ของเขามีกวางน้อยสีขาวราวหิมะนั่งอยู่
กวางน้อยจ้องไปทางแอ่งน้ำ ไม่ขยับเขยื้อน มันมองกลิ่นอายที่หายลับไปแล้ว เขาอ่อนบนหัวจึงเหี่ยวเฉาลงเล็กน้อย
“มันไปแล้ว”
ชายชราเอ่ยเสียงเบา
“เจ้าจะยึดที่นี่ไว้หรือไม่?”
กวางน้อยละสายตากลับมา แล้วส่ายหน้า
ชายชราไม่ได้แปลกใจ เขาใช้ไม้เท้าพยุงตัวแล้วหันหลังกลับ หนึ่งคนหนึ่งกวางเดินย้อนเส้นทางเดิมกลับไปช้า ๆ
ลานเมฆา
ติงเยี่ยนเพิ่งยืนได้มั่นคง รูปโปรไฟล์เพื่อนตรงมุมสายตาก็เด้งไม่หยุด
ไอ้อ้วน
“พี่เยี่ยน เป็นไงบ้าง?”
“ออกมาได้หรือยัง?”
“ยังอยู่ไหม?”
“ตอบหน่อยสิ พี่เยี่ยน!”
ข้อความส่งมาสิบกว่าข้อความ แต่ละข้อความร้อนใจยิ่งกว่าข้อความก่อน