ปืนเกลื่อนพื้น ขณะที่สมาชิกทีมทั้งเจ็ดคนได้สติกลับคืนมาแล้ว
บางคนก้มลงเก็บปืนของตัวเอง บางคนคลึงข้อมือที่แข็งเกร็ง พลางขยับนิ้วที่เมื่อครู่ไม่ยอมทำตามสั่ง ทุกคนมีสีหน้าซับซ้อนขณะเดินเข้ามาล้อมวง
ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา พวกเขามีสติรับรู้ทุกอย่าง แต่กลับขยับร่างกายไม่ได้ ได้แต่มองมือของตัวเองเหนี่ยวไก เปลี่ยนซองกระสุน ภาพเหตุการณ์ทุกฉากยังติดอยู่ในความทรงจำ
คนแรกที่เอ่ยปากยังคงเป็นสมาชิกหญิงที่เคยเจอติงเยี่ยนบนเส้นทางสัตว์
“นักปรุงยาเฉิน ในเมื่อคุณสยบเจ้านี่ได้แล้ว ทางคุณหนูจะทำยังไงคะ?”
สิ้นคำ บรรยากาศรอบข้างก็เงียบลงทันที
ทุกคนรู้ดีว่าระหว่างทางมาถึงบ่อน้ำแห่งนี้ ต้องมีคนตายไปมากแค่ไหน
ฉินเหยาก้มมองถุงยาเอวโดยไม่รู้ตัว
ซากร่างสีขาวโพลนตัวน้อยนอนสงบนิ่งอยู่ข้างใน
เธอถอนหายใจ
“ยังดีที่เหลือซากอยู่อีกหนึ่งร่าง”
“น่าจะสกัดเอาไปทำยาได้เหมือนกัน แต่ความสามารถที่ได้คงมีประสิทธิภาพต่ำมาก”
พูดจบ เธอก็เงยหน้าจากถุงยา มองไปยังติงเยี่ยนที่อยู่ไม่ไกล พูดให้ถูกคือมองซากลูกกวางสองร่างที่เขากอดไว้
ติงเยี่ยนขยับเร็วกว่าความคิด เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วเอาซากลูกกวางทั้งสองร่างไปซ่อนไว้ด้านหลัง
ความหมายชัดเจนยิ่งกว่าอะไร อย่าคิดมาแย่งของฉัน
สมาชิกทีมที่อยู่ข้างๆ พลันมีสีหน้าไม่เป็นมิตรนัก
ช่วงที่ถูกควบคุม พวกเขาได้ยินทุกคำไม่มีตกหล่น ผู้ชายคนนี้ฉวยโอกาสจากสถานการณ์ บิดพลิ้วต่อรองราคาอย่างไร แค่พูดไม่กี่คำก็ฮุบซากระดับสมบัติล้ำค่าไปสองร่าง