จุดหมายแรกอยู่กลางทะเล
แสงสีขาวจางหายไป ใต้เท้าของเขาคือโขดหินสีดำก้อนหนึ่ง ขนาดใหญ่เท่าหินโม่ จมอยู่ในเกลียวคลื่น
รอบด้านมีแต่น้ำ ท้องฟ้าจรดผืนน้ำ ผืนน้ำเชื่อมต่อกับท้องฟ้า มองไม่เห็นแผ่นดินแม้แต่หย่อมเดียว
ผิวน้ำเรียบสงบผิดปกติ ไม่มีคลื่นสักระลอก
เขาก้มหน้าลง
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร น้ำทะเลรอบโขดหินดำคล้ำไปทั้งวง เงาดำหมุนวนอยู่ใต้ผิวน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จากนั้นผิวน้ำก็พองตัวขึ้น
หนามสีขาวโพลนแทงขึ้นมาจากใต้ทะเล ยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนพ้นศีรษะเขาแล้วยังไม่หยุดงอก ปลายแท่งแหลมแยกออกเป็นตะขอโค้งวงหนึ่ง
โครม!
จิตของติงเยี่ยนสั่งถอนตัวได้เร็วกว่าหนามแหลมแท่งนั้นฟาดลงมาเพียงเสี้ยววินาที
【ออกจากเกม!】
แสงสีขาวระเบิดขึ้นบนหาดกรวด ติงเยี่ยนกระแทกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เหงื่อชุ่มเต็มแผ่นหลัง
แต่ภาพหนามสีขาวที่พุ่งเข้ามายังคงกดทับอยู่ในความทรงจำ
ถ้าสิ่งนั้นตกลงมาจริง ๆ โขดหินขนาดเท่าหินโม่และตัวเขาคงจมลงสู่ก้นทะเลไปพร้อมกัน
เขาหายใจจนเข้าที่ แล้วยกข้อมือขึ้น
“มาอีก”
จุดหมายที่สองคือหมู่เกาะกลุ่มหนึ่ง
คราวนี้ใต้เท้าเป็นแผ่นดินจริง ๆ
เบื้องหน้าเป็นหาดหินดำ ถัดไปคือป่าทึบ
หลังป่าทึบมีเกาะเรียงต่อกัน ยอดโขดหินสีดำทะมึนทอดยาวออกไปไกลท่ามกลางหมอกทะเล
บนเกาะมีต้นไม้
ติงเยี่ยนฮึกเหิมขึ้นมา รีบสาวเท้าไปทางชายป่า
เดินไปไม่ถึงสิบก้าว ป่าทึบเบื้องหน้าก็เอนฮวบลงพร้อมกัน
การเอนลงครั้งนั้นราวกับมีภูเขาลูกหนึ่งพลิกตัวอยู่กลางเกาะ
ทันใดนั้น เสียงหายใจหนัก ๆ ดังเป็นจังหวะคล้ายสูบลม ลากยาวออกมาจากส่วนลึกของป่า
ตรงปลายป่า แสงสีเหลืองสองจุดค่อย ๆ ยกสูงขึ้น
แม้จะอยู่ห่างออกไปหนึ่งลี้ ติงเยี่ยนก็ยังมองออกว่านั่นคือดวงตา