ติงเยี่ยนยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ
ข้างที่นั่งประธาน ผู้อาวุโสสูงสุดฉินมองภาพตรงหน้า ใบหน้าแก่ชราที่เกร็งเขม็งมาครึ่งค่อนวันก็ค่อย ๆ คลายลงทีละน้อย
ผู้สนับสนุนรายนี้ไม่ได้รังเกียจตระกูลฉิน
ไม่เพียงไม่รังเกียจ ยังดูสนิทสนมไม่น้อย
เขาลูบเครา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน
「ท่านผู้อาวุโส พักที่จวนฉินก่อนดีไหม」
「รอพี่ใหญ่จัดการเรื่องของทั้งสามตระกูลเรียบร้อย แล้วพวกเราค่อยเดินทางไปด้วยกัน」
「ไม่ต้อง」
ติงเยี่ยนโบกมือ
「ผมไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น」
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนเรื่อง
「แต่พอดีมีเรื่องอยากถามผู้เฒ่าสักหน่อย」
「เชิญท่านผู้อาวุโสถามได้เลย」
「โลกแห่งนี้…」ติงเยี่ยนยกมือชี้ออกไปนอกห้องโถง
「กว้างใหญ่แค่ไหน」
ผู้อาวุโสสูงสุดฉินชะงัก ก่อนจะยิ้มออกมา
「คำถามนี้ตอบกันยาวเลยล่ะ」
ชายชราพยุงไม้เท้าแล้วเอ่ยช้า ๆ
「ดินแดนใต้ฝ่าเท้าพวกเราเรียกว่าแดนผู้พึ่งพิง」
「แดนผู้พึ่งพิงแบ่งออกเป็นห้าดินแดน」
「ตรงกลางคือดินแดนเทียนเชวี่ย ที่ตั้งของราชสำนัก บนภูเขาเทียนเชวี่ยสูงหมื่นจั้ง มีเมืองเทียนเชวี่ยของราชสำนักลอยอยู่」
「ทางตะวันออกคือดินแดนหวนชาง ทะเลเกลือทอดยาวหมื่นลี้ เมืองปะการังเรียงรายดุจดวงดาว ส่วนเมืองปินไห่ของเราอยู่ชายแดนตะวันออกของดินแดนหวนชาง พูดไปแล้วก็เป็นแค่ซอกหลืบเล็ก ๆ」
「ทางใต้คือดินแดนชิงอู๋ มีเทือกเขาใหญ่แสนลูก ภูเขาหนึ่งลูกก็คือโลกหนึ่งใบ พืชวิญญาณกับเผ่าปีศาจต่างอาศัยอยู่ในนั้น」
「ทางตะวันตกคือดินแดนเฟ่ยจิน เส้นแร่เพลิงพาดผ่านไปทั่ว พื้นดินแดงทอดยาวนับร้อยล้านลี้ มีเหมืองมากมายจนแทบนับไม่ถ้วน」