ในห้องพักผู้ป่วย ยาย่าเงยหน้าขึ้น เช็ดหน้า แล้วเดินไปที่ประตูอย่างเงียบเชียบ
เธอค่อย ๆ บิดลูกบิดแง้มประตูออก แล้วมองออกไปด้านนอก
ทหารทั้งสองฝั่งยืนนิ่งไม่ไหวติง สายตาจับจ้องตรงไปข้างหน้า
ทางเดินว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย
เธอปิดประตูแล้วพิงบานประตูไว้ ก่อนจะใช้เวลาพักหายใจอยู่หลายอึดใจ
“เขาไปแล้ว”
บนเตียง มู่มู่นอนอยู่ (ไม่มีดาบ เงื่อนไขตั้งต้นของเนื้อเรื่อง)
สีหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาทั้งคู่ยังเปิดอยู่ จ้องมองเพดานสีซีด
เครื่องติดตามส่งเสียง ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
ในห้องพักผู้ป่วยเงียบจนเหลือเพียงเสียงนี้
ติ๊ง
เครื่องปลายทางของยาย่ามีข้อความจากติงเยี่ยนเด้งขึ้นมา
【ติงเยี่ยน: ส่งพิกัดซากโบราณสถานนั่นมา!】
นิ้วของยาย่าค้างอยู่กลางอากาศ
เธอรู้ดีว่าซากโบราณสถานแห่งนั้นคือที่ไหน
เธอพิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัดแล้วลบ
พิมพ์ใหม่ แล้วก็ลบอีก
【ยาย่า: ไม่ได้ ที่นั่นอันตรายเกินไป】
พอส่งข้อความออกไป คำตอบก็กลับมาอย่างรวดเร็ว
【ติงเยี่ยน: นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว เธอจะยืนมองมู่มู่ตายไปแบบนี้จริง ๆ เหรอ?】
ยาย่ากำเครื่องปลายทางไว้แน่น นิ้วสั่นระริก
เธอหันไปมองบนเตียง
มู่มู่ยังคงจ้องเพดาน จ้องมองเพดานสีซีดผืนนั้น ไม่ขยับเขยื้อน
ยาย่าหลับตาลง
เธอลากพิกัดไปไว้ในช่องส่งข้อความ
ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน
แล้วเธอก็กดลงไป
บนรถเหินฟ้า เครื่องปลายทางของติงเยี่ยนสว่างขึ้น
ชุดพิกัดหนึ่งปรากฏอยู่ในช่องข้อความ
เขาเปิดดู แล้วบันทึกลงในช่องพิกัด
ในช่องพิกัดมีรายการเพิ่มขึ้นมาหนึ่งช่อง
ติงเยี่ยนจ้องพิกัดนั้นอยู่นาน
แสงไฟในเมืองนอกหน้าต่างรถพุ่งถอยหลังเป็นสาย
เมื่อกลับถึงบ้าน ติงเยี่ยนยังไม่ทันถอดเสื้อคลุม ก็เดินไปที่โซฟาแล้วหลับตาลง