นักพรตคูหรงเอ่ยช้า ๆ
“พวก ‘ผู้เล่น’ ทำให้เหล่าปีศาจ มาร และผีรู้สึกถึงภัยคุกคาม”
“ก่อนหน้านี้ คนที่ถูกหมายหัวก็ยังเป็นดินแดนหานเทียน”
สายตาของเขาเลื่อนไปยังดาบในมือติงเยี่ยน
“ดาบปีศาจในมือคุณนี่แหละคือต้นเหตุสำคัญ”
ภายในซากปรักหักพังเงียบงันไปหลายอึดใจ
“เมื่อกว่า 3,000 ปีก่อน”
ชายชราเริ่มเล่า ราวกับกำลังเปิดบัญชีเก่าที่มีฝุ่นจับหนา
“ดินแดนหานเทียนยังไม่ได้ชื่อว่าดินแดนหานเทียน”
“ตอนนั้นมันชื่อราชวงศ์หานเทียน เป็นราชวงศ์เล็ก ๆ ที่ไม่มีใครใส่ใจบนผืนแผ่นดิน คั่นอยู่ระหว่างดินแดนต่าง ๆ ใครก็เหยียบย่ำได้ตามใจ”
“อยู่มาวันหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีดาบเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น”
“ราชวงศ์หานเทียนมีตระกูลไป๋หลี่เป็นราชวงศ์ กลับให้กำเนิดดาบตั้งแต่ในครรภ์—ดาบปีศาจถือกำเนิดขึ้นมา”
มือที่ติงเยี่ยนกำด้ามดาบกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
“ตั้งแต่วันนั้น ราชวงศ์หานเทียนก็ไม่เคยพ่ายแพ้อีกเลย”
“ในเวลาเพียง 1,000 ปี ราชวงศ์ที่ใคร ๆ ก็รังแกได้ กลับสู้จนกลายเป็นผู้ครองดินแดน”
ผู้ครองดินแดน
ในใจติงเยี่ยนสะดุ้งวาบ
ดินแดนอย่างแดนผู้พึ่งพิงทอดยาวกินพื้นที่นับร้อยล้านกิโลเมตร
ดาบเล่มเดียว ใช้เวลาพันปีต่อสู้จนได้มา
“แต่ความน่ากลัวของดาบปีศาจ สิ่งที่นำมาให้ไม่ได้มีแค่ชัยชนะ”
น้ำเสียงของชายชราค่อย ๆ ช้าลง
“อายุขัยของตระกูลไป๋หลี่เริ่มสั้นลงอย่างรวดเร็ว”
“จากที่เคยมีอายุขัยหลายพันปี ก็ลดลงรุ่นแล้วรุ่นเล่า จนเหลือไม่ถึงร้อยปี”
“ถึงอย่างนั้น ดินแดนหานเทียนก็ยังตั้งตระหง่านบนผืนแผ่นดิน ไม่มีใครสั่นคลอนได้”