แสงสีขาวจางหายไป เสียงลมก็พัดกรูเข้ามา
ติงเยี่ยนยืนอยู่บนเนินรกร้างแห่งหนึ่ง
ตามซอกหินใต้เท้ามีคราบเกลือสีเทาขาวเกาะอยู่ มองไปทั่วเนินก็ไม่เห็นแม้แต่ต้นหญ้าสักต้น
เบื้องหน้าเนินห่างออกไปราวยี่สิบสามสิบก้าว มีคนยืนอยู่ยี่สิบกว่าคน
รอบนอกมีจุดเฝ้ายามกระจายกันอยู่ประปราย ไกลออกไปใต้เนินมีค่ายพักแรมตั้งอยู่เป็นแนวยาว ธงบนค่ายปักตราของกิลด์เทพกระบี่
ในกลุ่มคนที่ยืนอยู่แถวหน้า มีสองคนที่ติงเยี่ยนรู้จัก
ประธานกิลด์เทพกระบี่ เขายังสวมชุดรัดกุมสีเข้มชุดเดิม แต่เมื่อเทียบกับภาพฉายเสมือนจริง ใบหน้ากลับมีร่องรอยผ่านลมฝุ่นมาไม่น้อย หลังมือมีแผลแตกอยู่หลายรอย
ด้านหลังเยื้องไปครึ่งก้าวคือกระบี่ใจ
เบื้องหลังทั้งสองมีชายหนุ่มสามคนยืนอยู่
คนที่ยืนหน้าแถวร่างสูงใหญ่ บนหลังพาดดาบสันหนาไว้เล่มหนึ่ง ผ้าพันด้ามดาบเริ่มรุ่ย ชายร่างสูงผอมทางซ้ายปักทวนยาวไว้ข้างเท้า พู่ทวนเปื้อนฝุ่นจนกลายเป็นสีเทา ส่วนคนทางขวาอายุน้อยที่สุด มีกระบี่คู่เหน็บเอว กรามขบแน่นจนเป็นสัน
ติงเยี่ยนเพิ่งลงมายืนได้ไม่ถึงสามลมหายใจ
สายตาของประธานกิลด์ก็เลยผ่านใบหน้าเขาไป จ้องเขม็งที่ไหล่
ดาบบนไหล่ของเขา
“ดาบปีศาจ”
ประธานกิลด์พึมพำสองคำนั้น ก่อนก้าวยาว ๆ เข้ามาหาแล้วประสานมือคารวะ
“น้องติง”
“ยาย่าบอกฉันว่า นายต้องการพิกัดซากโบราณสถาน”
“พวกเราเดาไว้แล้วว่านายจะมา เลยรออยู่ที่นี่มาตลอด”
“ขอโทษที่ให้ทุกคนรอนาน” ติงเยี่ยนยกดาบลงจากไหล่ แล้วย้ายไปพาดอีกข้าง
“เมื่อกี้ไปเอาดาบมา เลยเสียเวลาไปหน่อย”
พอได้ยินคำว่าดาบ สายตากว่ายี่สิบคู่ก็จับจ้องไปยังดาบเล่มนั้นพร้อมกัน
ลูกกระเดือกของชายหนุ่มผู้ถือดาบสันหนาขยับขึ้นลง
ชายหนุ่มที่เหน็บกระบี่คู่จ้องแสงสีทองคล้ำซึ่งวนเวียนอยู่บนดาบไม่หยุด กรามยิ่งขบแน่นกว่าเดิม