พลังจักรกลของชายร่างอ้วนถูกรีดจนเกลี้ยง ไม่มีเหลือแม้แต่หยดเดียว
【พลังจักรกล】ก่อนหน้านี้ยังเหลือแสงสีม่วงริบหรี่อยู่เส้นหนึ่ง แต่ตอนนี้ว่างเปล่าแล้ว
แสงสีขาวที่ห่อหุ้มทั่วร่างพยัคฆ์เริ่มสลายจากปลายหางก่อน
แสงสีขาวลอดออกมาตามรอยต่อของเกราะ ลอยกระจายไปทุกทิศทาง ลอยออกไปครึ่งฟุตก่อนสลายหายกลางอากาศ
แสงสลายไปถึงไหน แผ่นเกราะตรงนั้นก็หดกลับไป
โครงกระดูกแต่ละท่อนหดกลับตามลำดับ ร่างสูงยี่สิบเมตรค่อย ๆ เตี้ยลงทีละนิ้ว
แอ่งตื้น ๆ ที่อุ้งเท้าเสือกดทิ้งไว้บนผืนทรายยังคงอยู่ แต่พยัคฆ์จักรกลยักษ์สูงกว่ายี่สิบเมตรกลับคืนร่างสูงกว่าสองคนในเวลาเพียงสิบกว่าลมหายใจ
แผ่นเกราะประกบเข้าหากัน แสงสีขาวเส้นสุดท้ายสลายไปจากหัวพยัคฆ์
พยัคฆ์คำรามฟ้ายืนอยู่กับที่ ร่างกึ่งมนุษย์มีดาบเหล็กหนาหนักพาดแนบอยู่บนหลัง แสงสีเขียวอมฟ้าทั่วร่างสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยจนสว่างวาบ
มันยกมือขึ้นข้างหนึ่ง
แบมือออก
ฝ่ามือเหล็กแบออกใต้แสงตะวัน ลวดลายบนฝ่ามือล้วนเป็นสันเหล็กที่เกิดจากการปั๊มขึ้นรูป มันกำหมัดทีละนิ้วแล้วคลายออกทีละนิ้ว เสียงกึก กึก ดังไม่มาก แต่ลื่นไหล ไม่มีติดขัดแม้แต่น้อย
สิ่งเหล่านั้นยังอยู่ครบ
กลไกปืนใหญ่ในปากเสือหดกลับเข้าไปในอก แนบอยู่กับแกนเตาหลอม ส่วนโครงกระดูกปีกคู่ที่อยู่หลังสะบักก็พับเก็บใต้แผ่นเกราะ ไม่มีขาดหายไปแม้แต่ท่อนเดียว
พยัคฆ์คำรามฟ้ากำหมัดแล้วคลายออกอีกครั้ง
“พลังนี่มหัศจรรย์จริง ๆ”
เสียงทุ้มจากโพรงเหล็กค่อย ๆ ดังก้องออกมาจากอก
มันหันศีรษะ ดวงตาพยัคฆ์สองดวงส่องแสงสีเหลือง จับจ้องชายร่างอ้วนที่ยังนอนอยู่บนผืนทราย
“น่าเสียดายที่พลังจักรกลของนายไม่พอ ไม่อย่างนั้นคงทดสอบความสามารถได้อีกหลายอย่าง”
“จะโทษฉันเหรอ”
ชายร่างอ้วนตอบอู้อี้อยู่ใต้ท่อนแขน ขนาดขยับแขนยังขี้เกียจ