“พยัคฆ์จักรกล!”
เสียงตะโกนสี่คำถูกลมพัดวูบเดียวก็สลายไป
ไม่มีใครตอบ
เสือตัวหนึ่งสูง 20 เมตรยืนอยู่กลางผืนทราย เงาของมันทอดยาวออกไปกว่าสิบเมตร กลบเท้าของทั้งสามคนไว้จนมิด แสงอาทิตย์ส่องกระทบเกราะแต่ละชั้นจนวาววับไล่ระดับกัน
บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนขึ้นมาชั่วขณะ
หูจิ้งจอกเป็นคนขยับก่อน
เขาไม่พูดสักคำ หันหลังให้เสือตัวนั้นและชายร่างอ้วน ก่อนยกมือขึ้นลูบปลายหู แล้วมองไปยังสันทรายทางตะวันตกอย่างตั้งอกตั้งใจ ราวกับมีดอกไม้บานอยู่บนนั้น
ผีผีหลงก็หันไปอีกทางเช่นกัน
หันฉับไวกว่าเขาเสียอีก มันกอดอก เชิดคาง แล้วมองสันทรายทางตะวันออก ท่าทางเหมือนกำลังศึกษามุมของดวงอาทิตย์อย่างจริงจัง
คนหนึ่งมองตะวันออก อีกคนมองตะวันตก
เสือตรงกลางกับชายร่างอ้วนที่ยืนอยู่หน้าเสือจึงถูกทิ้งไว้ตรงนั้นอย่างโดดเดี่ยว
กลับเป็นหมีแยกปฐพีที่ตื่นเต้นสุดขีด
มันวิ่งอ้อมออกมาจากด้านหลังชายร่างอ้วน ขาสั้น ๆ สับตึงตังไปจนถึงใต้กรงเล็บของพยัคฆ์คำรามฟ้า แล้วถึงค่อยหยุด
จากนั้นก็แหงนหน้า
แหงนจนหัวแทบจะแตะหลังตัวเอง
เสือสูง 20 เมตรที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันเหมือนหอเหล็กมีชีวิตที่กำลังหายใจ ดวงตาสีทองของพยัคฆ์คำรามฟ้ากดมองลงมาจากเบื้องสูง ลมหายใจสีขาวสองสายพ่นออกจากรูจมูกจนขนบนหัวของมันปลิวกระเจิง
“ฉันก็อยากแปลงร่างบ้าง!”
หมีแยกปฐพีหันไปทางหูจิ้งจอก แล้วตะโกนสุดเสียง
“ฉันก็อยากตัวใหญ่แบบนี้บ้าง!”
หูจิ้งจอกไม่ตอบ
เขาค่อย ๆ หันกลับมา สายตาไม่ได้มองหมีแยกปฐพี แต่เลื่อนไปยังพื้น แผ่นหินสีเทาขาวยังฝังอยู่ในทราย บนผิวแผ่นว่างเปล่า หินสีขาวที่เพิ่งลอยขึ้นมาจากข้างในเมื่อครู่หายไปแล้ว
“มีแค่ก้อนเดียว”
เขามองชายร่างอ้วน