ควันจางลงอย่างเชื่องช้า
เสาทรายที่พุ่งขึ้นฟ้าหักยุบตรงกลาง ก่อนแตกกระจายเป็นฝุ่นสีเทา ฝุ่นร่วงทับลงมาเป็นชั้น ๆ พอตกถึงปากหลุมก็เหลือเพียงควันบาง ๆ ลอยวนเลียบขอบหลุม
ที่ก้นหลุม แขนข้างหนึ่งซึ่งค้ำอยู่ในทรายขยับ
ทรายยุบลงไปเป็นแอ่ง
จากนั้นหัวเข่าข้างหนึ่งก็ดันขึ้นมาจากผืนทราย ร่างทั้งร่างค่อย ๆ ยันตัวขึ้น เริ่มจากหลังที่งอโค้ง ก่อนจะเหยียดตรงขึ้นทีละน้อย
เกราะบนร่างยังคงร้อนระอุจากตอนตกลงมา บนหัวไหล่ หน้าอก และท่อนแขนมีแสงแดงฉานจากความร้อนแผ่คลุมอยู่ทั่วผิวเกราะ แสงนั้นค่อย ๆ จางลง เปลี่ยนเป็นสีเทาอมเขียว ก่อนกลับคืนสู่สีเดิมของโลหะ
ฝุ่นทรายบนร่างไหลจากหัวไหล่และข้อพับแขน ผ่านร่องเกราะลงไปยังหลุมข้างเท้า
มันยืนตัวตรงแล้ว
ร่างสูงเกือบ 3 เมตรยืนอยู่กลางหลุม กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งหลุม
จากนั้นมันก็หันกลับมา มองผู้คนที่อยู่บนขอบหลุม
จุดแสงสองจุดบนหมวกเกราะสว่างขึ้น
ไม่แสบตาและไม่กะพริบ
แสงสองจุดนั้นส่องเฉียงขึ้นมาจากก้นหลุม กดดันจนดวงตาทั้งหกคู่บนขอบหลุมหรี่ลงพร้อมกัน
มือของผีผีหลงวางอยู่บนสิ่วสั้นตรงเอวแล้ว ส่วนมือของหูจิ้งจอกก็แตะด้ามมีดสั้นด้านหลังเอว
มือของชายร่างอ้วนสั่น
เขาประคองปืนลูกซองไว้ในมือ ปากกระบอกเล็งไปยังก้นหลุม แต่สองมือกลับสั่นจนปืนแกว่งไปมา เล็งให้มั่นไม่ได้เลย
เขากลืนน้ำลาย
กลืนลงไปแล้วคอก็ยังแห้งผาก
“เอ่อ...” เขากดเสียงให้ต่ำที่สุด แล้วเหลือบตามองหูจิ้งจอกที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“แกจะขึ้นไป หรือให้ฉันขึ้นไป?”