ก้มลงมอง ขากางเกงด้านขวาขาดหายไปครึ่งท่อนเพราะถูกไฟเผา
หน้าแข้งที่โผล่ออกมาแผ่ไอร้อนระอุ บนผิวหนังยังมีสะเก็ดไฟอยู่หลายจุด
สะเก็ดไฟเหล่านั้นแนบติดผิว ก่อนมุดหายเข้าไปในร่างกายทันที
「พี่เยี่ยน! พี่เยี่ยน!」
เจ้าตัวอ้วนเป็นคนแรกที่วิ่งกลับมา ฝีเท้าไม่สม่ำเสมอ เหยียบจนสะเก็ดไฟกระเด็นกระจาย
ผีผีหลงกับหูจิ้งจอกวิ่งตามหลังมา พลางกวาดตามองไปด้วย พอเห็นเข้า ทั้งคู่ก็สูดลมหายใจเฮือก
สนามรบกว้างราวร้อยเมตรแทบไม่เหลือเค้าเดิม
หลุมซ้อนหลุม เปลวไฟลามไปทั่ว หลุมที่ลึกที่สุดลึกกว่าสิบเมตร ผนังหลุมถูกเผาจนแดงวาว
ผีผีหลงเกาะปากร่องที่ถูกเขี้ยวหน้าขุดไว้ มองอยู่เป็นนาน
「ถ้ามันกัดโดนคนเข้า...」
เขาไม่ได้พูดต่อจนจบ
「แล้วตะขาบยักษ์ตัวนั้นล่ะ」เจ้าตัวอ้วนถามพลางหอบ
「หนีไปแล้ว」
ติงเยี่ยนผงกคางไปทางนั้น
เจ้าตัวอ้วนกลืนน้ำลาย ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงเค้นคำพูดออกมาได้
「พี่เยี่ยน พลังต่อสู้ของพี่ตอนนี้ แค่มองผมก็ขวัญผวาแล้ว」
ผีเสื้อที่ปกคอเสื้อเพิ่งโผล่หัวออกมาตอนนี้ มันสะบัดฝุ่นบนปีก
ติงเยี่ยนเดินไปหยิบเศษกระดองที่แตกหักท่อนหนึ่งจากกองเกราะไหม้แดง
ติงเยี่ยนไม่ได้ตอบ
เขามองไปยังทิศทางที่เจ้าสิ่งนั้นหายลับไปตามคำพูดของเจ้าตัวอ้วน
เส้นขอบฟ้าพร่าเลือนด้วยม่านหมอกสีเทา มองไม่เห็นอะไรเลย
แต่เจ้าสิ่งนั้นโดนขาเตะเข้าไปตั้งหลายครั้ง บาดเจ็บถึงเพียงนั้นก็ยังไม่หันกลับมา เอาแต่หนีไปทางนั้น
ลึกเข้าไปทางนั้น มีอะไรอยู่กันแน่?
เศษกระดองท่อนนั้นยังร้อนลวกมือ
หน้าต่างสถานะลอยขึ้นมา
【เศษกระดอง】
【คุณภาพ: ชั้นดี】
ติงเยี่ยนชั่งน้ำหนักมันในมือ ก่อนเก็บเข้าคลัง แล้วหลับตาลง