บนไหล่ขวาของติงเยี่ยน เจ้าตัวน้อยขนปุยที่ลุกเป็นไฟพลันยืนขึ้น
มันขยับเข้าไปใกล้ ประกายไฟสีทองสองจุดจ้องมองไข่ใบนั้น กะพริบตาครั้งหนึ่ง แล้วกะพริบอีกครั้ง เปลวไฟทั่วตัวสั่นไหวเบา ๆ ทีละเส้น
ราวกับกำลังส่องกระจก
สิ่งสุดท้ายเป็นก้อนพลังงาน
สีขาว เลือนรางไร้รูปร่าง ลอยอยู่เหนือฝ่ามือของเขา รวมตัวกันไม่ได้และจับต้องไม่ได้ มีเพียงไออุ่นจาง ๆ สายหนึ่งซึมออกมาจากก้อนพลังงานนั้นทีละน้อย
【โชคชะตาวิถีเซียน】
【คุณภาพ: เซียน】
【ผลลัพธ์: หลอมรวมจากโชคชะตาแห่งวิถีเซียนตลอดหนึ่งล้านปี มีเพียงหนึ่งเดียว】
ของหกชิ้น
ติงเยี่ยนเก็บพวกมันเข้าคลังทีละชิ้น ก่อนยืนนิ่งอยู่กลางโถงใหญ่เนิ่นนาน พูดอะไรไม่ออก
สุดท้ายใจก็ยังหวั่นไหว
เขาเงยหน้ามองทั้งสามคน
“แล้วสิ่งที่ผมต้องแลกคืออะไร?”
หลวงจีนชราส่ายหน้า
“คุณไม่ต้องแลกอะไรเลย”
“แค่สืบทอดมรดกวิถีนี้ต่อไป ระหว่างเติบโตในวันข้างหน้า”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแผ่วลง
“ถือเสียว่าได้ทำตามความตั้งใจสุดท้ายของพวกเรา”
“แล้วพวกคุณล่ะ?”
ติงเยี่ยนถาม
ภายในโถงใหญ่เงียบไปหลายอึดใจ
พระอาจารย์ฝานเทียนถอนหายใจ ลูกประคำไม้มะเกลือที่พลิกคลึงอย่างมั่นคงหยุดลง
“พวกเราก็ต้องออกเดินบนเส้นทางของตัวเอง”
“วิถีเซียนนั้นดีแน่นอน แต่พวกเราเดินอยู่บนวิถีประหลาดมาหนึ่งล้านปีแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะหันหลังกลับ”