นักพรตคูหรงพยักหน้า
“ถูกต้อง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“แต่—”
“ตอนนี้พวกเรามีเรื่องหนึ่งอยากถามคุณ”
“คุณเลือกที่จะไม่ตอบก็ได้”
“แต่พวกเราหวังว่าคุณจะบอกความจริงกับเรา”
เสียงของเขาแหบแห้งและเชื่องช้า แต่ละคำดังก้องอยู่ในโถงใหญ่
“เพราะเรื่องนี้อาจจะ—”
“เกี่ยวข้องกับชะตากรรมของอารยธรรมพวกคุณ”
โถงใหญ่เงียบลง
สายตาของชายชราทั้งสามจับจ้องมาที่ติงเยี่ยนพร้อมกัน
ภายในโถงใหญ่เงียบอยู่หลายอึดใจ
ติงเยี่ยนยืนนิ่ง ไม่รีบร้อนจะเอ่ยปาก
ทั้งสามรอเขามานาน พอเริ่มพูดก็เปิดประเด็นด้วย “ชะตากรรมของมนุษยชาติ”
เขาพอจะกะน้ำหนักของคำถามนี้ได้ เมื่อนึกย้อนถึงการถกเถียงในโถงใหญ่เมื่อเดือนกว่า ๆ ก่อน ซึ่งเขาได้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ—
รากวิญญาณ
คำตอบมีอยู่ในใจแล้ว
“ลองว่ามาสิ”
นักพรตคูหรงไม่ได้ถามตรง ๆ
เขายกมือผอมแห้งขึ้น แขนเสื้อสะบัดเบา ๆ
สิ่งของชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือจากความว่างเปล่า
รากท่อนหนึ่ง
ยาวเท่าท่อนแขนของเด็กเล็ก ขาวบริสุทธิ์ไปทั้งท่อน ราวกับหยกมันแพะที่เพิ่งสกัดออกมาจากก้อนเดียว เส้นรากมีรากฝอยเล็ก ๆ ห้อยลงมา ปลายรากแต่ละเส้นมีแสงจาง ๆ จับอยู่ คล้ายหยาดน้ำค้าง หรือไม่ก็น้ำยางที่ยังแห้งไม่สนิท
นักพรตคูหรงประคองมันไว้ แล้วส่งออกไปเบา ๆ
รากท่อนนั้นลอยพ้นฝ่ามือ ค่อย ๆ ลอยไปหยุดตรงหน้าติงเยี่ยน
“ผมอยากรู้”
“ของสิ่งนี้ยังมีโอกาสฟื้นคืนชีพได้ไหม”
“หรือว่า—”
สายตาของเขาเลื่อนจากรากสีขาวขึ้นมา สบกับใบหน้าของติงเยี่ยน
“จะมีทางทำให้มนุษย์เกิดรากวิญญาณขึ้นมาได้หรือเปล่า”