เมื่อคำว่า “ทะเลมรกต” ผุดเข้ามาในสายตา ติงเยี่ยนก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเคาะเขาเบา ๆ
พฤกษาวิญญาณทะเลมรกต
ต้นไม้ต้นนี้คือจุดเริ่มต้นของต้นแม่ทะเลมรกต
เขาเงยหน้าขึ้นทันที แล้วมองทุ่งหญ้าผืนนี้อีกครั้ง
ที่แท้เส้นทางก็อยู่ตรงนี้
ติงเยี่ยนจ้องตัวเลือกสองบรรทัดนั้นอยู่นานแสนนาน
เส้นทางแห่งหญ้า—หนึ่งต้นแตกหน่อเป็นหมื่นต้น วิญญาณรวมกันเป็นทุ่ง คอยปกป้องผืนหนึ่ง
เส้นทางแห่งต้นไม้—หญ้าแปรเปลี่ยนเป็นไม้ รากหยั่งลึกลงในทะเล เรือนยอดแผ่ปกคลุมสรรพชีวิต นี่คือก้าวแรกของต้นแม่ทะเลมรกต
ตั้งแต่ต้นจนจบ จุดประสงค์เดียวที่เขามาที่นี่ก็คือ
ช่วยมู่มู่
ผีโรคระบาดกัดกินวิญญาณ สิ่งที่มันกัดกินคือจิตวิญญาณ ส่วนต้นแม่ทะเลมรกตคอยปกป้องวิญญาณ ต้นไม้ที่เขาต้องการปลูกก็คือต้นไม้ที่ปกป้องเศษเสี้ยววิญญาณของมู่มู่ได้
ตัวเลือกที่สองคือเส้นทางที่เขาต้องการ
สายตาของติงเยี่ยนเลื่อนจากบรรทัด “ทะเลหญ้าหมื่นพฤกษา” ลงมาทีละนิด
【ตัวเลือกเลื่อนขั้นที่ 2: พฤกษาวิญญาณทะเลมรกต】
“ทะเลมรกต”
เขาทวนสองคำนี้ในใจหนึ่งรอบ
ชั่วขณะที่ความคิดนั้นผุดขึ้น สีทองเข้มในดวงตาก็ขยับไหว
ทิวทัศน์แห่งการเลื่อนขั้นแผ่ขยายออกมา ลำแสงสีทองเส้นเล็กเท่าเส้นผมทอดลงมาจากขอบทิวทัศน์ มุ่งไปยังต้นหญ้าต้นนั้น
แสงสีทองตกลงบนใบหญ้าและหยุดนิ่งอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ พันเกี่ยวขึ้นไปจากโคนใบถึงปลายใบ ทิ้งรอยสีทองจาง ๆ ไว้เส้นหนึ่ง
ใบหญ้าสั่นไหว
ติงเยี่ยนยื่นมือออกไปลองอีกครั้ง
ชั่วขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสใบหญ้า ความรู้สึกก็กลับคืนมา
เย็น
ความเย็นนั้นราวกับแตะโดนสายน้ำเล็ก ๆ