ผีเสื้อไต่จากคอเสื้อขึ้นไปบนไหล่ของเขา
ติงเยี่ยนเดินไปหยุดตรงกองหินที่อยู่ใกล้ที่สุด ยกมือขึ้น กำลังจะรื้อก้อนหินที่อยู่บนสุด...
“อย่ารื้อ”
“พวกมันจะฆ่าเจ้า”
เสียงชราดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับคล้ายกระซิบอยู่ข้างหู ก่อนจะตรงเข้าไปในสมอง
มือของติงเยี่ยนชะงักค้างกลางอากาศ
เขาหันขวับกลับไปทันที
บนเนินเขาข้าง ๆ มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
เสื้อคลุมยาวสีซีดจนขาว ไม้เท้าท่อนหนึ่งอยู่ในมือ ผมขาวแซมดำ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยซ้อนกันเป็นชั้น
เป็นชายชราคนหนึ่ง
เขาค่อย ๆ เดินลงมาจากเนินเขาทีละก้าว ใช้ไม้เท้าค้ำเดินอย่างเชื่องช้า
แต่ทุกครั้งที่เท้าก้าวลง เงาร่างนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นมาก
เพียงไม่กี่อึดใจ ชายชราก็มายืนอยู่อีกฝั่งของกองหิน สบตากับติงเยี่ยนโดยมีกองหินกั้นกลาง
แถบข้อความเด้งรัวเป็นชุด
“มีคนเป็นด้วย!!”
“ฝีเท้าไม่ชอบมาพากลเลย ดูเหมือนเดินช้า แต่พริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว”
“ยอดฝีมือ! ของจริงแน่นอน!”
ชายชราไม่แม้แต่จะมองติงเยี่ยน ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องไปยังกองหินที่เรียงรายอยู่
“พวกนี้คือวิญญาณใต้คมดาบของดาบปีศาจ ทุกคนต่างเคยคิดจะชิงมันไป”
“ดาบปีศาจ?”
ชายชราพูดต่อไปเองโดยไม่สนใจเขา
“ศัตรูทุกคนที่ถูกดาบปีศาจสังหาร จะกลายเป็นหุ่นเชิดของมัน”
“ศพที่ฝังอยู่ในหลุมพวกนี้ ล้วนเป็นคนตายทั้งที่ยังมีชีวิต”
“ทันทีที่เจ้ารื้อกองหิน พวกมันเห็นเจ้าเมื่อไร...”
ชายชราเหลือบตามองเขา
“เจ้าก็ตายเมื่อนั้น”
ติงเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
“ร้ายกาจขนาดนั้นเลย?”
“แน่นอน”
ชายชราเหลือบมองเขา สายตาเลื่อนจากใบหน้าไปยังมือทั้งสองข้างที่ว่างเปล่า หยุดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปจับจ้องกองหิน