สามคนที่เหลือสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
นักพรตเทียนเฟิ่งเป็นผู้หยั่งรู้แห่งแดนมรรค
ถ้อยคำแห่งมรรคที่เขาเอ่ยออกมา ไม่เคยคลาดเคลื่อนแม้แต่ครั้งเดียว
คำพูดนี้ทั้งเป็นการเตือนสติและเตือนให้ระวัง
รับมือกับผู้เล่นพวกนั้น ต้องรอบคอบเข้าไว้
“ดูท่าว่าอารยธรรมนี้จะน่าสนใจไม่น้อย”
ชายชุดดำมองซากปรักหักพังเบื้องล่าง พลันหัวเราะขึ้นมา
“เช่นนั้น บางทีข้าอาจถ่ายทอดมรดกแห่งมรรคต่อไปได้แล้ว”
“ดี”
พระชรารับคำ
มีเพียงนักพรตคูหรงที่สีหน้าไร้อารมณ์
อารามของเขาพังทลายลงแล้ว
ศิษย์ของเขาก็จากไปแล้ว
หากทำราวกับเรื่องวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น อีกไม่กี่วันเสียงครหาจากทั่วแดนมรรคก็จะถาโถมใส่เขา
แต่คำพูดของนักพรตเทียนเฟิ่ง เขาก็มิอาจไม่รับฟัง
เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง
“เรื่องเล็กน้อยให้อภัยได้”
“แต่เรื่องรากฐานแห่งมรรค ย่อมละเว้นไม่ได้”
ชายชุดดำกับพระชราสบตากัน ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย
เรื่องรากฐานแห่งมรรคเกี่ยวพันกับรากฐานของแดนมรรค
เรื่องนี้จะปล่อยให้เกิดข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด
ลมพัดผ่านซากปรักหักพัง
ดาบยาวสีคล้ำที่ปักอยู่บนแผ่นหินเขียวสั่นครางเบา ๆ หนึ่งครั้ง
... ...
ภายในถ้ำพำนัก ติงเยี่ยนนั่งอยู่ด้านบน แสยะยิ้มใส่กล้อง
“พวกพ้อง”
“แค้นของเราก็ชำระแล้ว”
“กดติดตามกันหน่อย ส่งของขวัญกันรัว ๆ”
สิ้นเสียง ดอกบัวทองก็ระเบิดบานขึ้นทีละดอก จนเต็มหน้าจอทั้งจอ
ตัวเลขในช่องรายรับพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
ข้อความจากผู้ชมไหลพรั่งพรู
“สะใจ!! ดาบนี้คุ้มค่าตั๋วจริง ๆ!”
“อารามกระดูกขาว: ไม่พบอารามดังกล่าว (หน้าหมา)”
“สตรีมเมอร์ใจกว้าง! กดติดตามแล้ว!”
ติงเยี่ยนมองตัวเลขเหล่านั้น แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ตายไปสี่ครั้ง ค่าสถานะลดลงไปนิดหน่อย
แต่ขอแค่มีเงิน ค่าสถานะพวกนั้นก็เพิ่มกลับมาได้ในพริบตา
“เอาละ”
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน”
“สตรีมเมอร์ต้องปลีกตัวไปฝึกฝน จะได้เพิ่มค่าสถานะกลับมา”