ติงเยี่ยนจ้องข้อความไม่กี่บรรทัดนั้น อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วอ่านย้อนจากท้ายกลับไปต้น
ใช้ภูเขาเป็นฟืน
ใช้ดวงตะวันเป็นเชื้อไฟ
เมื่อเผาจนสิ้น สิ่งที่เหลืออยู่คือเถ้าถ่าน
เถ้าถ่านทั้งหมด ล้วนเป็นของเขา
ดังนั้นจึงเรียกว่า จ้าวแห่งเถ้าถ่าน
เขาใช้จิตสัมผัสแตะตันเถียน
ขุนเขาลูกนั้นตั้งนิ่งสงบอยู่กลางม่านหมอก ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะเปลี่ยนสถานะไปเป็นฟืน
ติงเยี่ยนยืนอยู่ใต้แสงตะวัน เสียงหัวเราะกลิ้งออกมาจากลำคอ
คราวนี้ เขาหวั่นไหวจริง ๆ แล้ว
ปลายนิ้วลอยค้างอยู่เหนือคำว่า ‘หลอมรวม’
ติงเยี่ยนจ้องสองคำนั้นอยู่สองลมหายใจ
สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว
ปลายนิ้วแตะลงไป
【สะกดขุนเขา／กลืนกินขุนเขา／หลอมตะวัน หลอมรวมเป็นอาชีพ: จ้าวแห่งเถ้าถ่าน】
【เริ่มหลอมสร้าง】
ในชั่วขณะที่หน้าต่างสถานะมืดลง ดวงตะวันเหนือศีรษะก็สว่างวาบขึ้น
ดวงตะวันทั้งดวงพองขยายออกเป็นวงสีขาว แสงทองแดงปะทุขึ้นตามสันเขา แม่น้ำครึ่งสายสั่นไหวตามไปด้วย
ทันใดนั้น ความร้อนก็ปะทุขึ้นจากร่องกระดูกดังสนั่น
คลื่นความร้อนแผ่ซ่านแนบไปกับผิวหนัง ม้วนออกเป็นวงแล้ววงเล่า ฝุ่นที่ลอยอยู่ในรอยแยกของหินถูกไอร้อนพัดขึ้น หมุนคว้างลอยออกไป
ผีเสื้อบนไหล่กางปีกพรึ่บ
พริบตาถัดมา มันพุ่งออกไป มุดเข้าไปในถ้ำ แล้วไปเกาะหลังม้านั่งหินที่อยู่ลึกที่สุด โผล่หัวออกมาเพียงครึ่งเดียว แสงเจ็ดสีกลายเป็นเส้นบางเฉียบ
ติงเยี่ยนไม่มีเวลาสนใจมัน
ขุนเขาในตันเถียนกำลังแปรสภาพ
เริ่มจากเชิงเขา ทีละนิ้ว ๆ มันแปรเป็นสะเก็ดไฟสีแดงคล้ำ ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ รากเขาถูกถอนขึ้นมา ตัวภูเขาพังทลาย กลายเป็นกองเพลิง เศษซากที่ปลิวอยู่ในกองไฟล้วนเป็นเศษของภูเขา
ม่านหมอกรอบด้านแปรสภาพตามไปด้วย
พื้นที่วงกลมรัศมี 5 เมตรว่างเปล่า
ว่างเปล่าอย่างหมดจด ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
หัวใจของติงเยี่ยนลอยค้างอยู่กลางอากาศ