“รื้อทิ้งเหรอ?”
ประธานกิลด์เทพกระบี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนจะทวนคำสองคำนั้นออกมาตามเดิม
ความตกใจในน้ำเสียงแทบปิดไม่มิด
ภูเขาสามลูก ลูกใหญ่ที่ยอดเขาจมหายเข้าไปในเมฆสีเทา
บอกว่าจะรื้อ ก็รื้อเลยเหรอ?
“ไม่รื้อ แล้วจะเก็บไว้ทำไม?”
ติงเยี่ยนยกดาบบนบ่าให้กระดกขึ้นเล็กน้อย
“รอให้วันไหนมีคนเห็นของในถ้ำ แล้วทำตามภาพฝาผนัง เชิญมันออกมาอีกครั้ง ปล่อยผีโรคระบาดออกมาอีกรอบหรือไง?”
บนเนินร้างเงียบกริบ
คนกว่ายี่สิบคน ไม่มีใครพูดอะไรสักคน
ทุกคนรู้ดีว่าคำพูดนี้ถูกต้อง
ผู้คนหันกลับไปมองทางช่องเขา
ในม่านหมอก มีเงาสีดำเลือนรางปรากฏอยู่เป็นแนว
“เหตุผลก็เป็นอย่างที่ว่า”
ประธานกิลด์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่า
“แต่เรื่องนี้จัดการไม่ง่าย”
“ด้านนอกถ้ำหินมีคนเฝ้าอยู่”
“คนข้างบนเพิ่งเปลี่ยนเวรยามเมื่อสามวันก่อน”
“ไม่มีอะไรจัดการยากหรอก”
ติงเยี่ยนพูดจบก็แบกดาบ หันหลังเดินไปข้างหน้า
“ฉันไม่ได้ขึ้นกับพวกเขาสักหน่อย”
“ไปบอกพวกเขา—เป็นตายไม่ต้องสน”
สิ้นเสียง เขาก็เดินลงจากเนินร้างไปแล้ว
แผ่นหลังในชุดฝึกเดินตรงไปทางช่องเขาทีละก้าว
ประธานกิลด์อยากรื้อภูเขาลูกนี้ยิ่งกว่าใคร
พี่น้องในทีมบุกตะลุยต้องสังเวยชีวิตไป ไป๋เฮ่อเองก็ยังนอนอยู่จนถึงตอนนี้ ส่วนทีมของกิลด์เฝ้าอยู่ที่นี่วันแล้ววันเล่า ทุกคนเหนื่อยล้าจนตาแดงก่ำ
แต่เขาไม่เคยกล้าพูดเรื่องนี้ออกไปแม้แต่ครึ่งคำ
ตอนนี้มีคนจะรื้อภูเขาสามลูกนี้ถอนรากถอนโคนต่อหน้าเขา แถมความรับผิดชอบยังไม่เกี่ยวกับกิลด์เทพกระบี่แม้แต่นิดเดียว
ไฟในอกประธานกิลด์พลันลุกโชน
“กระบี่ใจ”
เขาหันขวับ ทิ้งคำสั่งไว้ประโยคหนึ่ง
“พาคนตามมา”
พูดจบก็ออกวิ่งไปทางช่องเขา